Broken Paradise

Het kost me dit keer geen moeite wakker te blijven tijdens de rit naar onze volgende bestemming, ik ben te benieuwd. Airly Beach is, of wás beter gezegd, een luxe visserdorpje die als uitvalsbasis dient voor de paradijslijke Whitsundays. Vanaf de afslag op de Pacific Motorway wordt de impact van Debbie al langzaam zichtbaar. Hoe dichter we bij de kust komen, hoe minder groen alles wordt en hoe meer dood, kaal en leeg. Complete bomen zijn weggeblazen en vele huizen zijn afgezet met tape. Feloranje pionnen markeren de begaanbare delen van de weg en staan langs stuk geslagen wegbewijzering. Triest om een trekpleister als dit zo zielloos aan te treffen, 30 maart moet het hier echt een war zone zijn geweest. Het zonnetje geeft het kleine stadje een deel van haar welverdiende glorie terug, maar de prachtige million dollar boats die moedeloos op hun kant het strand bivakkeren verraden de tragedie die deze plek heeft moeten door staan. We vinden uiteindelijk een plekje op de camping van onze keuze. De helft van het park is pas net heropend en we moeten rekenen op minder faciliteiten maar hey, we zijn er wel.

The Whitsundays

Vrijwel alle touroperators hebben hun tochten gecanceled waardoor we weinig opties hebben om naar de Whitsundays af te reizen. Slechts 2 mogelijkheden blijven over en wij kiezen voor de catamaran cruise waarbij we de hele dag buiten in het zonnetje kunnen zitten en gaan snorkelen in de buurt van het adembenemende White Haven. Het is donderdag 7:05 als we op worden gehaald door onze charter voor de port van Airly Beach. We zijn er binnen 20 minuten en zien dat de enorme paarse Catamaran op al op ons ligt te wachten. Een gezellige baardmans begroet ons op zijn vessel en om 8:00 zijn we on our way. Normaal ben ik alles behalve fan van all-inclusive concepten, maar deze catamaran heeft een positieve sfeer en is gelukkig niet te vol met fotograferende Japanners. In een paar uur varen we redelijk kalm naar White Haven, slechts een paar keer krijgen we een sea spray en de koele zee bries maakt de tocht juist extra aangenaam. Een klein uurtje vóór dat we bij White Haven zijn worden we in een cove gedropt om te gaan snorkelen. Ik krijg geen kans om in mijn nieuwe Coton On badpak te shinen: het water in Australië zit vol met Blue Stinger Jellyfish, dus de enige manier om het water veilig te betreden is in een zeer onsexy ninja suit die je van je kruin tot aan de bovenkant van je voet bedekt. Helaas biedt deze geweldige outfit geen garantie voor een geweldige snorkeltrip, want zodra we in het water liggen, komen we voor een onaangename verrassing te staan. Debbie heeft behalve voor duizenden Euro’s aan schade ook voor extreme floods en vervuild water richting de zee gezorgd. Hierdoor is het zicht onder water geslonken van 18 meter naar maarliefst 10 cm (!!). We zien dus geen klap in onze ninja pakjes… Flink balen, maar we zijn er wel en de omgeving is in ieder geval prachtig. Eenmaal op White Haven Beach wordt de schade pas écht zichtbaar. Het witte strand met haar felblauwe water steekt enorm af tegen de dode, bruine bomen die over de hele kust zijn verspreid. Sommige compleet ontworteld en geen enkele heeft zelfs nog een handje vol bladeren over. De ziel is uit dit stukje wereld gerukt en left it a broken paradise, wat ontzettend zonde van een wonderschone plek als deze. De komende uren brengen we door op het strand waarna we een uitgebreide lunch krijgen op de catamaran. Op de weg terug naar Port of Airly chil ik met een groepje Zweden en maak ik gretig gebruik van de open bar. De schipper vaart ons langs verschillende eilandjes die elk toneel zijn geweest voor films als Pirates of the Carrebean. Rond 6 ben ik lekker rozig en zoutig van de dag in zeewind. Heerlijk om een dag omringd te zijn door zon, zee en wind. Los van de domper van het snorkelen was het absoluut een super ervaring op deze Catamaran.

Townsville

Na onze paradise trip vertrekken we naar Townsville, voornamelijk om hier krokodillen te zien. Onderweg passeren we de Big Mango bij Bowen en stoppen uiteindelijk Billabong Sanctuary om wat lokale dieren van ons lijstje te strepen. Schildpadden, casowary’s, koala’s, krok’s – we vinden ze hier allemaal en hoewel dit helaas in gevangenschap is, blijft het magisch om de beestjes van dichtbij te zien. Het is compleet anders dan een dagje naar Blijdorp, al helemaal als ik de kans krijg een koala te knuffelen. De foto’s liegen er niet om, echt heel gaaf om dit dier vast te kunnen houden! Ik voer nog een horde Australische eenden en wat ongenteiresseerde kangaroes en dan vertrekken we naar onze campsite langs de highway. Niet een plek die in onze top 3 mooiste plekken eindigt, maar prima als rustplek richting Cairns en ideaal om de koelkast weer bij te vullen. We spenderen uiteindelijk nog een dag aan The Strand in Townsville waar we lunchen bij Longboard at the beach en om de haverklap schildpadden spotten. De dag erna vertrekken we dan écht richting onze laatste stap in Aussie: Cairns. 


TGBR

We hebben nog 4 nachten in Cairns waarvan ik er 3 bij de ouders ben en dan richting een hostel in het centrum vertrek. Omdat we toch écht The Great Barrier Reef willen zien boeken we op de valreep nog een reeftrip met Poseidon die ons tot 20 meter visability en een hoop mooi reef op het meest oostelijke puntje van TGBR belooft. Precies waar we naar op zoek zijn en dus maken we ons weer op voor een vroege ochtend en een lange dag. We vertrekken vanaf Port Douglas en de 60 minuten durende trip ernaar toe is al indrukwekkend op sich. Het is een kustroute en ik kijk mijn ogen uit tot ik slechts nog de imposante resorts in Port Douglas zie. Tijdens het boarden worden we al een paar keer gewaarschuwd voor de flinke wind en enorme swell die er vandaag is en zeeziektabletten worden streng aangeraden. Nu ben ik nog nul keer reisziek geweest tijdens mijn trip, volgens mij ben ik er aardig overheen. Als ik letterlijk voor de 6e keer een waarschuwing krijg neem ik dan toch, net als mijn moeder, een tabletje in voor de reis. Beste keuze ooit, want de 1 uur en 45 minuten durende boot trip naar The Outer Reef is werkelijk de meest heftige die ik ooit heb meegemaakt. We schommelen gevaarlijk ver zijwaarts en knallen over metershoge golven. Een groot aantal passagiers gaat vanaf dat moment constant over zijn of haar nek en de rest van de groep houdt zich krampachtig vast aan een willekeurig onderdeel van de boot. Als we dan eindelijk arriveren op onze eerste stop hebben we weinig tijd om bij te komen en dus heisen we ons meteen in een ninjapakje inclusief snorkelgear. De verhalen zijn waar: een groot deel van The Barier Reef is levensloos, maar er schuilt ook zo veel pracht en praal daar beneden. Felblauw hard koraal, gele anamonen en schelpdieren ter grootte van een rozenstruik: ik kan geen genoeg krijgen van het staren onder water. Helaas zijn de Nemo visjes compleet uitgeroeid door overmatig vissen ernaar na de Disney film, maar anemoon visjes (zelfde soort, iets meer doorzichtig) zijn er in overvloed. Ik spot wederom een schildpad en ben een uur of wat zoet met kijken en luisteren naar onze coral guide. Aan het eind van de dag heb ik mijn portie snorkelen wel weer even gehad en ben ik, vooral voor mama, blij dat we na al het zee geweld weer veilig aan land staan. 


Cairns

Na de snorkeltrip is het dan echt tijd voor mij om in te pakken en na 5 weken overkill aan ouders weer verder te reizen in mijn eentje. Als dank voor alles neem ik Robbie en mama mee uit lunchen waarna ze mij inclusief backpack achter laten in Mad Monkey hostel. Het weer zit niet echt mee, dus maak ik dankbaar gebruik van de enorme flatscreen en cinema area waar ik met een groepje de gehypte serie 13 Reasons in 1 dag bingewatch. Op de dag voor vertrek richting Auckland hike ik nog 15K door de Botanical Gardens met new found friend Tim uit Engeland. Mooi uitzicht, maar als ik na 12K klimmen ineens gestoken word door een enorme Blue Flower Wasp is het voor mij tijd om een eind te breien aan mijn Aussie avontuur en op pad te gaan naar New Zealand. Achternicht Nanda woont in dit schijnbaar idioot mooie land en naast haar heb ik ook een spontaan tripje Christchurch gepland waar ik in een camper stap van een gezellige “Kiwi” die ik in Gold Coast heb ontmoet. Héaps to explore, om het op z’n NZ’s te zeggen en ik kan niet wachten. 

Geef een reactie