De kunst van het los laten

Ik ben nogal van het plannen. Alles vooraf regelen, weten waar ik aan toe ben. Ja, dat gaat dus niet zo goed samen met een land als Indonesië. Alles is hier “soort van” gergeld, op een geheel eigen manier die niet eens in de buurt komt komt van de punctualiteit, laat staan volledigheid die ik gewend ben in Nederland. Reistickets krijg je hier in de vorm van die flubberende doordruk papiertjes en álles gaat in cash. Bonnetjes kennen ze hier niet en er is een grote kans dat je constant te veel betaald met deze bizarre geldeenheid. Zelfs de tijdelijke vervanging, hét afhaalbewijs van mijn paspoort bij het Nationale imigratiekantoor (VISA extentie) ziet eruit alsof ‘ie net uit de typemachine is gerukt. Goed, zo gaat het nu eenmaal hier. You either freak out about it, or go with the Indonesian flow. Ik ging voor dat laatste en dat resulteerde in een grappig avontuur in midden Bali.

Bluf

De boot van Nusa Lembongan naar Sanur “harbour” vertrekt volgens mijn vaal roze door druk blaadje om 13:00 vanmiddag. Als het goed is word ik opgehaald door de Glory Express maatschappij, maar om half 1 is er nog steeds geen autootje in zicht. Per toeval sjeest er een reeds vol Glory busje voorbij en gelukkig ziet de beste man het heftige gezwaai van reismaatje Anne en mij. Of we ergens heen moeten vraagt de man gehaast. Ja, naar de boot van 1 uur! Onze nieuwe chauffeur laadt ons razendsnel samen met onze packbacks in en drukt het gas weer vol in. We komen als laatste aan bij de de 5 x 200 PK en een paar minuten later zit ik met een sticker “Sanur Area” in de vliegtuigstoelen van de fast boat. Eigenlijk wil ik naar Seminyak, maar mijn return ticket heb ik geboekt in Sanur, dus fair enough. Ik heb nog niet eens een idee waar ik zal verblijven, ik moet eerst op zoek naar wifi om me te orienteren op wat er allemaal voor hostels in deze plaats liggen. Door het gehaast ben ik vergeten mijn reispil in te nemen en dus blijf ik gammel in het gangpad staan, starend naar de horizon. Mijn oog valt op mijn buren. Een Brits uitziend meisje deelt een rij stoelen met, daar ga ik van uit, haar vriend. Haar hoofd wiebelt op haar nek en haar ogen zijn gesloten. Ze heeft een sticker op haar rechter borst met de woorden “Santika Seminyak”. Score! Er gaat een taxi naar die plaats, dus daar kan ik me vast wel bij bluffen. Ik probeer alvast een balletje op te gooien bij het stel, maar erg spraakzaam zijn ze niet. Eenmaal terug op het strand van Sanur zet ik mijn charmes in de strijd. Mijn eigen sticker heb ik verdoezeld en ik blijf bij het Engelse stel in de buurt. Nadat ik hoofd-auto-indeler heb uit gelegd dat er écht iets is mis gegaan bij het indelen bij vertek van Lembongan (ik was immers bijna te laat doordat ik niet werd op gehaald) mag ik mee lopen naar een grote SUV met airco richting Seminyak. “Same hotel?” roept mijn chauffeur, “Sure!” zeg ik op mijn beurt. Eerst maar eens in Seminyak komen, daarna zien we wel verder.

Foutje bedankt

Een flinke 45 minuten later rijden we de ring van Seminyak binnen. Midden op de lokale highway slaat onze auto ineens een zijweg in. In Indonesië moet je je nooit laten misleiden door de shabby ingangen van hotels, restaurants en homestays. 50 meter na de afslag ligt namelijk meestal een prachtig verstopt plekje, je kan het alleen nooit meteen zien. Tot mijn verbazing rijden we een perfect betegelde oprit van een enorm hotel op. Er staan 6 man te wachten in identieke traditionele kleding. Zodra de auto tot stilstand komt openen 5 van hen simultaan alle vijf de deuren waarna de 6e ons welkom heet in Hotel Santika. Met mijn riem nog vast werp ik een blik in de lobby en zie enkel marmer, kunst en koninklijk meubulair. Daar zit ik dan, met mijn teenslippers, en smoezelige t-shirt naast mijn backpack. Duidelijk, dit is niet echt de juiste plek voor mij zegmaar. Mijn vriendelijke bell boy maakt al plaats voor me zodat ik kan uit stappen als ik iets stamel over mistake en Seminyak centre. Ik gris mijn lonely planet uit mijn tas, blader zo snel mogelijk naar het hoofdstuk over Seminyak en Kuta en wijs naar het eerste beste hostel dat ik kan vinden. Goedkoop en midden in de stad: ja, M Hostel is natúúrlijk de plaats die ik bedoelde meneer de taxi chauffeur! (sorry sorry sorry) Na een paar aanwijzingen zijn we gelukkig weer op weg. Hopelijk naar een betere locatie die iets meer binnen mijn budget en reisstijl past. Fingers crossed.

Roomies

Hoe verder we rijden hoe smaller de weggetjes worden en des te drukker de straten. Midden in een drukke winkelstraat word ik afgezet en met mijn back- en daypack loop ik een van de vele zijstraatjes in, op zoek naar mijn nieuwe mini paradijsje. Na een paar keer schaapachtig om me heen kijken valt mijn oog op het rood met zwarte M Hostel logo en duw ik dapper de grote deur open. Achter de grote muur schuilt een schattig binnenplaatsje met twee lange tafels, een pooltafel en een felblauw zwembad met een skippy bal erin. Ik word enorm enthousiast begroet door twee dames die me naar de receptie wijzen. Voor ik het weet ben ik ingecheckt en plof ik mijn tassen neer naast een van de zes bedden in mijn dorm. “Welcome!” roept een van mijn nieuwe kamergenootjes genaamd Jeniffer. Terwijl ik nog moet bijkomen van het avontuur deze middag verzamelt zich een nieuwe groep mensen om me heen en worden er al plannen gemaakt voor de avond. Als ik per toeval ineens mijn oud huisgenootje uit Rotterdam tegen het lijf loop in de gang is het feest helemaal compleet. Dít is reizen, dít is taking a leap. Prachtig dat ik op deze manier steeds meer leer om dingen los te laten en soms dingen over te laten aan het lot. Het onbekende is soms zo slecht nog niet. Better yet:

” Take the chance, ‘cuz you never know how absolutely perfect something could turn out to be. “

4 Comments

  • Gerard Strootman

    februari 27, 2017 at 1:19 pm

    Lieve Marieke,
    Bij het vertrek van jouw wereldreis hadden oma en ik er best een voorstelling van hoe dat ongeveer zou verlopen, mede gezien jouw passie, voorbereiding en doorzettingsvermogen van deze ‘vlucht naar een onbekende (droom)wereld’…!
    Wat wij tot op heden aan verhalen en foto’s hebben gezien overtreft onze verwachtingen. Je komt letterlijk en figuurlijk in een ‘andere’ wereld terecht! Natuur, bevolking, reisgenoten, eten en drinken, kleuren en geuren, gewoonten en gebruiken, enz enz. Allemaal ingrediënten om straks een fascinerend, opwindend en leerzaam boek te s hrijven. Want schrijven is jouw 2e natuur!
    Lieve groet van ons!

    Beantwoorden
    • Marie

      maart 1, 2017 at 9:32 am

      Lieve O en O! Wat een lieve reactie, zo gaaf dat jullie mijn verhalen zo leuk vinden. Het is inderdaad een compleet andere wereld vol moois en vooral nieuwe mensen. Heel veel kusjes aan het thuisfront en ik houd jullie op de hoogte, xx

      Beantwoorden

Laat een reactie achter op Marie Reactie annuleren