Finally, i’m here!

Ik kan een glimlach niet onderdrukken en loop semi kalm met mijn trolley de aankomsthal in. Mijn armen vinden de zijne, ze vormen ons in een fijne omhelsing en mijn lichaam ontspant voelbaar. Diepe zucht, ik ruik de Blistex waaraan Luke verslaafd is en ik kus glimlachend zijn gezicht. Het had niet langer moeten duren, echt niet. Even is het nog spannend om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien, maar het voelt ook meteen goed. Dit klopt. Het is een soort traditie geworden om na mijn vlucht naar de Botanische tuin te rijden en dus stappen we in zijn nieuwe vierde-hands truck en zetten koers naar Hagley Parc. Een jaar geleden vergat ik door de de zenuwen mijn paspoort in het vliegtuig, maar deze heb ik dit keer gelukkig veilig bij me gestoken. 

Phillipstown

Luke is een maandje geleden verhuisd van zijn prachtige optrek op de berg in Hillsborrough naar een “flat” in Phillipstown. Ik heb het nog niet gezien en dus is het een verrassing waar we uitkomen als hij ons na onze wandeling naar zijn huis rijdt. Het blijkt een strak gestuukt huis met smetteloos blauw tapijt, twee huisgenoten en we twee puppies. Een mooie plek en Luke’s kamer is qua omvang dan wel veranderd: de inhoud is exact hetzelfde. Overal schelpjes, bijzondere stenen, gevonden veren, woekerende plantjes en antieke voorwerpen waarvan ik weet dat hij ze gevonden heeft in kleine stadjes met gekke boetiekjes. Ik stap na 30 uur onder een heerlijk frisse douche en neem even de tijd om uit te pakken en Luke zijn Dutch treats te overhandigen. Rookworst, Old Amsterdam, drop, zelfs tompoucen mix heb ik meegenomen en alles wordt dankbaar in ontvangst genomen. Ik ontmoet vandaag eindelijk de grote liefde van Luke: de kleine gevlekte foxy Pip. Ik snap meteen waarom ze zijn hart gestolen heeft, want het kleine beestje is een enorme knuffelkont. 
We doen het verder rustig aan en behalve koken en een gingerbiertje bij vrienden van Luke voeren we weinig uit. Deze avond val ik na lange tijd in slaap naast mijn knappe Kiwi en slaap ik zo diep dat ik hele Nederlandse verhalen uitkraam tegen een niet begrijpende Luke. De volgende ochtend word ik wakker in een zonovergoten Christchurch. 

Flea market

Het is zondag en een nazomerse dag. Als de zon schijnt in Nieuw Zeeland, voelt het meteen warm. Dat komt door de dikte van de ozonlaag hier, of eigenlijk het gebrek eraan. Ik trek daarom een luchtig rokje, topje, sneakers en factor 20 aan. We nemen de honden mee voor een rondje in de dogpark en bezoeken daarna een lokale rommelmarkt in een antiek huis met enorm landgoed eromheen. Eens per maand stelt de eigenaresse van haar huis in Riccarton haar huis ter beschikking en laat ze locals hun zelf gemaakte of gevonden producten verkopen. Over het hele terrein van The Farmers Market staan kraampjes verspreid gevuld met antieke schatten, zelfgemaakte spullen en rare snuistereien. We spenderen er een paar uur en vertrekken met ontbijt en wat kleine souvenirs. 


Yoga

Ik heb drie weken de tijd om hier te zijn en we hebben niet veel haast te vertrekken op onze roadie. Het weer is onbetrouwbaar en bovendien wil Luke een rondje familie en vrienden doen met zijn voor velen mysterieuze Dutchie. Ik ontmoet huisgenoot Jen en de Canadese blijkt net als ik van Yoga en spiri shit te houden. We proberen haar accupunctuur matje uit (pijnlijk en verlichtend tegelijk) en ik besluit haar te vergezellen tijdens een Yin Yang les om 7 AM de volgende ochtend. Het is iets te tranquilo voor mij, maar wellicht goed dat het niet te zwaar is want ik kamp met een zware blaasontsteking. Ik ben genoodzaakt naar de lokale huisarts te gaan en 125 NZ dollars en antibiotica verder, voel ik me na 24 uur al meteen stukke beter. 

Oliebollen

De dag erna rijden we naar Luke’s oude huis in Hilsborrough waar de rest van zijn gezin inmiddels in is getrokken. Ouders Jo en Jachin wonen er momenteel met Luke’s broertje Ben en zusjes Anna en Ruthy. Het huis is net zo mooi als ik me herinner, maar is nu gevuld met sfeervolle meubels, kunst en ouderlijke Iiefde. Jo heeft voor de gelegenheid een ingewikkeld uitziende vega lasagne gemaakt en Luke en ik beloven het toetje te maken: Nederlandse Oliebollen, jawel. Moeders maal smaakt heerlijk en de oliebollen zijn een groot succes. Voor de familie met Nederlandse roots een trip down memory lane en zelfs voor mij is het een feest deze seizoenslekkernij eens zelf te maken.


We keren later vol(daan) terug naar huis waarbij ik Luke’s enorme truck over de links-rijdende wegen terug rijd. Luke en Jack hebben zich vergrepen aan de Graanjenever die ik als cadeau heb meegenomen en de mannen hebben drie kwart van de fles samen soldaat gemaakt. Mark my words, Kiwi’s can drink – en het Nederlandse goed is hier niet verkrijgbaar dus ze hebben er dik van genoten. Ik voel me mega cool als ik de enorme diesel voor nummer 76a parkeer en zelfs Luke kijkt trots uit zijn waterige oogjes. Ik kan er wel aan wennen. 

Geef een reactie