Frequent flyer goes Sydney

Zoals gewoonlijk arriveer ik veel te vroeg op het vliegveld. Waar “normale” mensen 2 uur van te voren misschien méér dan voldoende vinden, voel ik er meer voor om zodra ik kan inchecken mijn backpack op de incheckbalie te gooien. Ik maak dit jaar meer dan 5 vluchten met Qantas Airline, dé nationale luchtvaartmaatschappij van Australië, en nu we toch bezig zijn lijkt het me leuk om daarom Qantas Member te worden. Wat het me allemaal oplevert heb ik nog niet echt duidelijk voor ogen, maar het staat wel zo leuk op mijn ticket. Én ik mag eerder plus bij de Business balie inchecken. Ik zeg win-win. Stress-free privileged flying, kom maar door!

Welcome home

Aan mijn FF status kan ik al heel snel wennen, want Qantas is absoluut een top-airline. Steward Ferdinand kan me helaas niet meer kwijt in de Business Class, maar behandelt me op 34D Economy wel alsof ik daar zit. Na het brengen van mijn in een Kate Spade tas gestoken Business pakket en uitgebreide vega maaltijd gaat het niet alleen mijn buren op vallen, maar ook andere stewards. Nadat Ferdinand op zijn vingers getikt wordt (“no prefered treating Fer!”) krijg ik een knipoog en verwijnt hij de rest van de vlucht weer naar de BC. Ik ben mega trots op mijzelf als ik kalm de turbulentie boven Sydney volhoud. Het kost wat, maar die cursus vliegangst werpt echt z’n vruchten af. Ik kan in alle vroegte en de mist de schijnbaar spectaculaire landing op Kingford Smith Airport niet zien. Het enige dat ik voel is een extreem zachte neerkomst (wat vreemd is aangezien we tot een paar meter boven de grond nog steeds hevig wiegen), ook het spannende uitzicht op de zee die het begin van de landingsbaan omhelst wordt me bespaard. “Welcome to Australia,” verkondigt de purser door de intercom, “and to our frequent flyers: welcome home.”.

Manly

Terwijl ik bij de bagageband geduldig op mijn backpack wacht, betrap ik mijzelf op een slechte voorbereiding. Ik heb ongeveer vijf dagen geleden vluchtig de route naar het hotel waar mijn moeder en Robbie verblijven bekeken en meer dan “de trein en dan een ferry” kom ik momenteel niet. Ik heb geen data en ook de offline Maps.me kaart ben ik vergeten te downloaden, dus reden om mijzelf een beetje af te vallen is er wel. Het voordeel van een westers land als Australië is dat de bewegwijzering gelukkig net zo goed is als Google search en dat hulp vragen aan een local me for a change geen kat-in-de-zak oplevert. Een uurtje later loop ik op slechts 200 meter van Novotel Manly Pacific en kan ik de omhelzing van mijn moeder al bijna voelen. Eenmaal in het hotel zie ik haar in pyama de gang van de 2e verdieping op rennen en na vijf knuffels en een “Heb je trek, je bent wel een beetje dunnetjes?” weet ik dat ze me echt gemist heeft. Rond dit punt ben ik al zo’n 22 uur wakker, maar totaal over mijn slaap heen. De dag is hier net begonnen en Manly, het meest noordelijke puntje van Sydney, biedt na uren kunstmatige lucht precies de zilte zuurstofvolle omgeving die ik nodig heb. Manly heeft tientallen hippe koffietentjes en kleine winkeltjes en zo vullen we onze eerste dag met gemak. Na een nacht (zwaar diepe) slaap besluit ik mijn prille internationale netwerk in te zetten en Sydney onveilig te maken samen met mijn new-found friend Paulien.

Paulien

Dat was een zeer goede keus, want in 48 uur zie ik Sydney like a local. De Nederlandse Paulien ontmoette ik in het Indonesische Sanur en woont in Randwick, een buitenwijk van Sydney in de buurt van Bondi. Na 1 dag kletsen en eten heb ik haar niet meer gezien maar we hadden een klik en dus besluiten we dat ik haar hier zéker moet ontmoeten. Op dag 1 neemt ze me mee naar China Town en laat me zoete Puffs proeven. We lopen door Darling Harbour en via het zuiden van de stad het centrum weer in. We drinken $16 glazen Pinot Grigio in O-Bar, een zeer chique rooftopbar waar ik in anderhalf uur de hele stad zie: O-Bar heeft een langzaam draaiende vloer waardoor je iedere 5 minuten een ander uitzicht hebt. Als we besluiten de dag af te sluiten in een kroeg in het oosten heb ik in één dag letterlijk de hele stad gelopen. Terwijl ik de laatste frietjes van mijn avondeten in mijn mond stop kunnen we elkaar al bijna niet meer verstaan door de DJ die deze vrijdagavond enthousiast het weekend in luidt. Er heeft zich al een flink ensemble om onze tafel verzameld en wat kan je op zo’n moment anders doen dan op staan en dansen. Ik vergeet compleet de tijd tot dat een local me om 23:30 uitlegt dat ik toch echt de laatste ferry naar Manly heb gemist en een Uber een schokkende $90 kost. Ik voel me ineens weer 16 – de leeftijd waarop ik altijd veel te vroeg BOB-bussen moest nemen na een feestje. Gelukkig kan ik met iemand mee rijden en lig ik iets na 12-en weer netjes in mijn Novotel Bed. Deze succesvolle, spontane avond smaakt naar meer en dus reis ik de dag erna af naar Randwick om ons voor te bereiden op een geplánd avondje uit. Soda Bar is het wachten in de rij zeker waard en tot 2:00 (AUS heeft strenge regels wat betreft staptijden en alcohol) dansen we op olden but golden tunes. Als Paulien de volgende ochtend verse pannenkoeken met aardbeien onder mijn neus schuift ben ik gesloopt maar nog vol van alle indrukken. Sydney by night, ik hou d’r van.

Bondi

Na Paulien besluit ik mijn Italiaanse Australian in Bondi te bezoeken. Bondi is het hippe zuiden van Sydney en heeft een extreem hoog gehalte fit-girls. De hele stad ademt rust, reinheid en rauwe groenten. Van de kleine designer winkeltjes tot aan het langerekte strand met wit zand en tientallen surfers in het water: hier zie ik mijzelf nog weleens wonen. Tore laat mij deze dag zijn hometown zien en het is werkelijk geweldig. We lopen kilometers over de kustkliffen naar Coogee beach en strijken eenmaal terug in Bondi neer bij Bucketlist voor een wel verdiende Corona. Tore woont hier in een jaloersmakende, splinternieuwe strandwoning met een enorme garage voor zijn VW 4×4 en BMW motor. We rijden in de namiddag nog een stuk naar Watson Bay waardoor ik ook het meest uiterste puntje van Oost-Sydney van mijn lijstje kan strepen. Ik ben super dankbaar dat ik in zo’n korte tijd deze highlights van Sydney heb mogen zien met de hulp en privileges van echte locals. En het enige dat daar tegenover staat is dat ik ooit deze dienst wederkeer als zij een keer in Nederland zijn. Done deal!

Up North

Na 3 dagen is het echt tijd om het single-traveler gevoel even los te laten en me te focussen op reizen met mijn ouders. Zij zijn hier immers net voor niets: we hebben een prachtig avontuur voor ons liggen! Samen met mijn moeder en Robbie bezoek ik nog de highlights zoals Sydney Opera House, Hyde Park en de winkelstraat Pitt Street (man daar word je hebberig van!) en dan heb ik Sydney echt helemaal uitgespeelt. Het is tijd om onze joekel van een camper op te halen en een start te maken aan de 3000 kilometer tot aan Cairns. Er is nog zo veel moois te zien en eerlijk gezegd ben ik helemaal in voor een roadtrip. Pacific highway here we come…

3 Comments

  • Kirsten

    april 10, 2017 at 8:31 pm

    Heerlijk Marie! Geniet van alle momenten daar, je hebt dit avontuur helemaal verdiend! En geniet ook op momenten dat het allemaal even tegenzit. Want ook die momentjes maken je reis extra speciaal!

    Beantwoorden
  • wil

    april 11, 2017 at 3:44 pm

    kan wel zeggen dat je de wind mee hebt. Je jaloermakende schrijfseltjes brengen mijn hoofd soms behoorlijk op hol en wordt gevuld met reisplannenen avonturen, Oke moet nog een paar jaar wachten maar dan. . . lets go…

    have fun and take care xx

    Beantwoorden

Geef een reactie