Hawaiian Birthday: Happy 26

Na een dag gespendeerd te hebben op de top van Waimea Canyon rij ik de volgende dag naar het noorden van Kauai om Hanalei en Maniniholo Bay te bekijken. Ik krijg maar geen genoeg van het gevoel van vrijheid die mijn Fordje me geeft als de warme lucht door mijn inmiddels lange rode haar wappert via de open ramen. De route is weer prachtig en in anderhalf uur leidt de weg me in een lijn maar Maniniholo. Eigenlijk wel makkelijk zo’n klein eilandje, want de weg kwijt raken is vrijwel onmogelijk. Ik bezoek de dry cave die net naast het strand te vinden is en loop daarna over het zand naar de waterkant. Het is een beetje bewolkt, maar het helderblauwe water en uitgestrekte strand vol palmbomen maken deze plek zelfs in “minder weer” wonderschoon. Er staan een stuk of tien mensen, net als ik, wat over de zee uit te staren. Ik vind het in eerste instantie heel toevallig, maar dan zie ik ineens waarom deze mensen de zee zo uigebreid bestuderen. Slechts een paar meter van de plek waar de zee de branding kust, steekt net een grote schildpad zijn kopje boven water om adem te halen. Ik kan het dier duidelijk zien zwemmen onder het wateroppervlak! Ik blijf een tijdje staan kijken, het is niet elke dag dat je schildpadden in het wild ziet zwemmen, zeker niet zo veel.

Hanalei

Ik zal nooit uitgekeken zijn, maar na een half uurtje besluit ik terug te rijden naar Hanalei om wat te eten en het leuke dorpje beter te bekijken. Ik ben er op weg maar Maniniholo doorheen gereden en, hoewel extreem schattig qua omvang, is er voor deze kneuterigheid-liefhebber genoeg te doen om een hele middag te vullen. Deze middag start ik, uiteraard, met een soya cappi en een broodje bij Hanalei Coffee roasters. Dat is echt het enige waar ik geen kosten op heb bespaard deze reis: koffie. Je bent Nederlander of je bent het niet. Ik bezoek het mooie kerkje, struin de kleine winkelplaza af en vind mooie souvenirs in unieke winkeltjes. Op de weg terug naar Kapa’a rij ik naar Opeakaa Falls, een van de vele adembenemende watervallen op dit Hawaiaanse eiland. Als ik ’s avonds mijn auto parkeer bij Beach House en naar binnen loop om een pasta in elkaar te flansen ontmoet ik de Israëlische Ayela en Frans-Canadese Lilly. Beide dames zijn eveneens zelfstandige reizigers en blijken hele gezellige mensen. We besluiten morgen wat gezelligs te gaan doen, maar dat zal ergens eind van de middag zijn want ik heb besloten dat die helicoptervlucht er gewoon gaat komen!


18 mei

Eigenlijk wil ik de choppervlucht op de 19e maken, maar als ik bel om mijn stoel te reserveren heeft Island Helicopters nog een plek over op de 18e – een vlucht die zeker zal plaatsvinden, tegenover een reservering onder voorbehoud op de 19e áls de rest van de stoelen ook verkocht worden. Ik besluit daarom de choppervlucht vandaag, de 18e te doen zodat ik gegarandeerd Jurassic Falls en de rest van dit krankzinnnig mooie eiland vanuit de lucht kan bewonderen. Ik heb mijn huurauto al ingeleverd en dus zit ik begin van de middag een uurtje of wat in de bus richting het Lihue vliegveld waar Island Helicopters zit. Ik ben een uur te vroeg en dus chil ik nog wat op de patio (60 minuten in de airco? No way, José!) terwijl ik de vlucht een uur voor de mijne zie vertrekken. Er kunnen 6 mensen in het kleine toestel: 2 naast de piloot en 4 erachter. Vrijwel alles is van glas, zodat je de omgeving goed kan bekijken. Als het eenmaal zo ver is word ik naast de piloot ingedeeld en zit ik dus dus precies in het midden, vooraan in de heli. Ineens ben ik een beetje zenuwachtig. Ik zal toch niet misselijk worden? De wiek van de heli staat al luidruchtig de draaien als ik met een grote boog om het toestel loop en via de zijkant in de kleine ruimte klim. Ik zie dat ik niet alleen 180 graden zicht heb, maar ook de onderkant van de heli doorzichtig is. Aan uitzicht geen gebrek gok ik zo, ik zal me als een vogel voelen. Ik zet mijn Bose koptelefoon op: er zal muziek gedraaid worden en daarnaast kan de piloot op deze manier dingen benoemen en nadere uitleg geven. 5 minuten later zet de piloot Heartbreak Warfare van John Mayer in en komen we los van de grond. Waar een vliegtuig heel hard gaat en nog weleens schokkend opstijgt, vertrekt de heli heel rustig en bijna als een slang zo smooth. Ik voel een kriebel in mijn buik en kan mijn gezicht niet in bedwang houden terwijl we hoogte maken en van het vliegveld weg vliegen. Kauai is prachtig, maar nóg mooier vanuit de lucht. De onmiskenbare golvende, rood met groene bergen zijn nog 10 x zo mooi als je ze van bovenaf bekijkt. In een uurtje zie ik het midden van het eiland, dé waterval van Jurassic Park, de natste plek op aarde (heel groen, veel regen) en het uitzicht van Awaapapuhi trail die ik gisteren liep van bovenaf – ik kan er geen genoeg van krijgen. Zo moet een vogel zich voelen. Zo vrij en klein met een prachtige wereld je waarvan de horizon de grens is. Als we na 55 minuten letterlijk een rondje om het eiland zijn gevlogen vind ik het heel jammer dat weer voorbij is, maar ik heb tientallen foto’s en filmpjes gemaakt. Dit is echt een onvergetelijke ervaring geweest. Happy birthday to me.


19 mei

Halverwege de 18e breekt mijn verjaardag aan in Nieuw Zeeland en ontvang ik vanaf 12 uur smiddags langzaam van elk land waar ik ben geweest, van oost naar west, felicitaties. Ik heb zo veel nieuwe vrienden gemaakt en op een dag als deze zie ik pas goed hoe verspreid die nieuwe contacten zijn. De 18e doe ik verder niets speciaals, ik ga slapen net als iedere andere dag en de volgende dag word ik een jaar ouder wakker. Ik bekijk om 5:45 AM de zonsopgang en pak daarna nog wat uurtjes slaap. Net op het moment dat ik me voor de verandering een keer niet zo speciaal voel op mijn verjaardag, komen Lilly en Ayela binnen met een enorme muffin op een bordje. “Happy Birthday to you” wordt er voor me gezongen en zo voel ik me, 11,500 KM van thuis, nog steeds heel erg jarig. We halen koffie, ik maak banana pancakes (what else) en dan besluiten we de auto in te stappen en naar Wailua falls te rijden. Uiteindelijk zijn we met een groepje van 8 en samen wandelen we de korte trail naar de waterval. Midden in de Kauai wildernis vinden we de prachtige Wailua waterval: hij is 5 meter hoog met een klein meertje waar het water oorverdovend in landt. Er hangt een, zo te zien vaak gebruikt, touw aan een van de stenen aan de overkant van het meer. Het touw is bedoeld om uit het water te klimmen als je de sprong durft te wagen. Lilly en ik wikken en wegen wat, maar als de Zweedse Yannick aanstalten maakt, besluit ik toch ook maar stoer te zijn en gewoon te springen. De eerste keer is heel spannend, maar als ik na een korte vrije val ik het koele water beland, voelt het heerlijk. Zo zijn we een uurtje zoet met springen, klimmen en zwemmen. Na alle waterpret rijden Lilly en ik naar Poipu om te lunchen op het strand en te snorkelen. Op de weg terug naar Kapa’a stoppen we nog in Coconut ville om een traditionele Hula te zien. Een 80 jarige man zingt en speelt ukelele terwijl een beeldschone Hawaiiaanse danst. We zijn voornamelijk omringt door bejaarden en mensen met een beperking, maar ondanks het Benidorm gehalte vermaken we ons prima.



Sander

‘S avonds koop ik goeie fles champagne. Het leven is er immers om gevierd te worden. En dat is hier in Hawaii toch een beetje dubbel dit jaar omdat mijn lieve vriend Sander drie dagen geleden het leven heeft gelaten. Een prachtig mens met een oneindige dosis positiviteit waarvan jij en ik nog een hoop zouden kunnen leren. Kanker. Ik ben zo blij dat ik voor mijn reis nog bij hem langs ben gegaan om hem te spreken. Hij las met plezier al mijn wereldverhalen stuurde me berichtjes als “Ik geniet oprecht van hoe veel plezier je hebt. Blijf dat doen mooie.” Moeilijk om zo ver te zijn als het slechter met hem gaat, maar vanaf Nieuw Zeeland en Fiji zie ik dat er honderden mensen hem eer betuigen en mooie dingen organiseren in Nederland. 16 mei spreek ik broer Menno en krijg ik te horen waar ik al weken bang voor was. Het mooie mens is niet meer. De strijd is gestreden. En dus koop ik vandaag een fles en hef het glas op het leven. Op een nieuw levens jaar, op de wereld, al het moois om me heen, maar vooral op Sander.

2 Comments

Geef een reactie