I fly Emirates

Voor een lange tijd gedag zeggen, is best een beladen dingetje. Ik heb het vaak gezien bij Hello-Goodbye afleveringen en ik weet het een en ander van vrienden die ook voor een lange tijd zijn gaan reizen: het kan best pittig zijn ook al ga iets ontzettend leuks doen. Nu voerde bij mij blijdschap en excitement de boventoon, dus de emotionele fase bleef eigenlijk een soort van uit. Zelfs op mijn afscheidsfeestje in surfbar Tiki’s Rotterdam voelde ik geen verdriet maar juist belachelijk veel geluk. Ik was de rijkste mens op aarde die avond: zoveel lieve, leuke mensen die de moeite nemen met mij een drankje te drinken op het leven. Ik vond het zo bijzonder! Ik had als 14 jarig meisje nooit gedacht dat ik als toenmalige underdog later omringd zou zijn door zoveel mensen die mij oprecht de wereld gunnen. Ik had de dag er na spierpijn in mijn kaken van de immense glimlach die de hele avond mijn smoel sierde; Ik ben een dankbbaar mens.

Flat met vleugels

29 januari, daar ga ik dan; met mijn met zorg ingepakte backpack en lust naar de wereld leg ik dapper mijn gloedje nieuwe paspoort op de incheck balie van Schiphol airport. Mijn eerste airline is Emirates welke mij via Dubai naar Denpasar zal brengen. Een geprezen vliegtuigmaatschappij waar ik me vooralsnog heel rustig bij voel, we gaan het zien. Op Schiphol word ik door een heus comité uitgezwaaid. Al mijn ouders (ik heb er immers 4), tantes, nichten en zelfs mijn neefjes zijn aanwezig. Het beladen momentje is dan toch eindelijk hier, maar nog steeds ben ik redelijk rustig. Vol verwachting loop ik al zwaaiend naar de security check en laat ik mijn ouders met tranen in hun ogen achter. Dít is het moment: nu moet ik het alleen gaan doen! Ik loop nog een paar keer doelloos door vertrekhal 3 en dan besluit ik naar mijn gate te lopen. Nietsvermoedend stap ik de zijvleugel van de vertrekhal in Schiphol in als mijn oog op mijn A380 valt. Kippenvel kruipt van mijn enkels naar mijn vingertoppen. Ik heb weleens gehoord over de immense toetellen, maar wat-de-fack wat een monster van een voertuig. 4 motoren, twee verdiepingen, wide body: kan dit ding überhaupt opstijgen?? Gelukkig blijkt voor mijn Arabische vriend geen probleem te zijn en met enige (defrost) vertraging zit ik rond kwart voor 11 safe and sound in het Nederlandse luchtruim.

Zandbak

We hebben wind mee en starten met aanzienlijk minder vertraging de daling naar Dubai. Turbulentie was er nauwelijks en was ook niet echt voelbaar in de reusachtige A380. Serieus, doe mij voortaan altijd maar deze. Top service, lekker chique: ik had zelfs wifi en een stopcontact. Dankzij de gemonteerde camera’s op de neus, buik en staart van het vliegtuig kan ik van buitenaf meekijken terwijl we op Dubai Airport afvliegen. Een enorme zandbak met wat resorts, erg warm word ik er niet van (Behalve dan door de plaatselijke temperatuur). Na een zachte landing zijn we binnen no time bij gate en staat er nog een schamele 40 minuten overstaptijd naar mijn aansluitende vlucht naar Denpasar. Daar ben ik dus niet zo goed in: haasten voor (openbaar) vervoer. Zéker niet met vliegtuigen, want je zou hem maar missen?! Semi-kalm haast ik dus het vliegtuig uit als er aan het eind van de slurf ineens een man opdoemd met een bordje met mijn naam. Om te voorkomen dat ik mijn vlucht mis, hebben ze een shortcut route voor me opengesteld en zit ik 10 minuten na het uitstappen weer netjes in het volgende Emirates vliegtuig. In een woord: fantastisch! Zo wordt vliegen toch ineens best leuk…

Beautiful Bali

Tenminste dat dacht ik… Ik had goede hoop op weer een A380 aangezien mijn tweede vlucht een stuk langer is dan mijn eerste, maar helaas. Er staat een ouder model Emirates op me te wachten: twee motoren, wel wide body. Ach, als de service hetzelfde blijft is het net zo fijn vliegen. Nu blijkt er nogal wat turbulentie in de lucht te hangen tussen Dubai en Denpasar waardoor ik een énorm turbulente reis ervaar. Om de zoveel minuten springen de stoelriem lampjes aan waarna de 12 talen sprekende purser eerst in het Arabisch uitlegt dat we door een “gebied vliegen met hevige turbulentie”. Niet heel geruststellend kan ik je vertellen. Als ik 21:50 lokale tijd ein-de-lijk vanuit mijn raampje Bali zie liggen schieten dan toch eindelijk de tranen in mijn ogen. Mens, wat ben ik blij dat ik er ben. Daar zijn de tranen. Van blijdschap, opluchtig? Wie zal het zeggen. Het enige wat ik denk als even later de warme, klamme deken van het Balinese klimaat over me heen valt is: La Point surfcamp here i come!

5 Comments

Geef een reactie