It happened, in Monterey

Het vliegveld in Kona ligt compleet in de buitenlucht. Ik vlieg vanaf hier weer terug naar Honolulu waar mijn vliegtuig naar LA vertrekt. Na vijf maanden zie ik daar mijn lieve vader weer die in Cali twee weken met mij mee zal reizen. San Fran, Yosemite, Disney – het staat allemaal op de planning en voor het eerst in maanden zal de reis voornamelijk bestaan uit luxe hotels en veel privacy. In 6 uur vlieg ik van Hawaii naar LA waar ik helaas geen nieuwe stempel krijg omdat ik eigenlijk al in Amerika was – ook al voelt dat niet zo. Ik ben soort van zenuwachtig, maar kan ook echt niet wachten mijn vader weer te zien en hem alles te vertellen over mijn trip tot nu toe. Terwijl het American Airlines toestel afdaalt naar The City of Angels, wordt ineens een zee aan lichtjes zichtbaar in donkere nacht aan de westkust. Zodan, een stad als geen ander – deze stad is na Sydney volgens mij de grootste die ik aan doe deze trip. Haaks tegenover de mooie natuur die Hawaii biedt, maar ik wist van te voren dat ik een culture-shock kon verwachten. Nog 20 minuten voordat ik papa weer zie…

Veggie af

Als ik mijn tas van de bagageband heb geplukt begint mijn zoektocht naar mijn vadertje. Ik draag een felgroene trui uit Hawaii en dat weet hij, maar toch kunnen we elkaar niet vinden in de terminal. Mijn pa blijkt in de verkeerde te staan en dus laat ons hello-goodbye momentje even op zich wachten. Uiteindelijk spot ik hem in de aankomsthal, maar hij mij nog niet. Met een brede glimlach probeer ik wild zwaaiend zijn aandacht te trekken en ineens vinden zijn ogen de mijne. Het sprongetje dat hij maakt zodra hij mijn gezicht ziet zal ik niet snel vergeten – wat heb ik deze man gemist! Hij heeft zijn huur Jeep al opgehaald en daarmee brengt hij ons naar een groot motel dichtbij de Airport. We dineren – heel Amerikaans – bij Denny’s waar ik een dikke vette burger verorber… Van de vegetariër in me is nog maar weinig over na landen als Indo en Australië. Na Hawaii weet ik dat ik ook de strijd tegen Taco Bell niet ga winnen en dus geniet ik van deze vette burger. Dat mag best, na vier jaar…

Jeep door Malibu

Pap heeft een heus draaiboek gemaakt. De twee weken die we hier vertoeven zijn uitgekiend en dat geldt ook voor alle (luxe) hotels. Op onze eerste dag vertrekken we daarom naar Monterey en daarvoor kiezen we de kustroute die uiteindelijk door Malibu de bergen in trekt. De weg erheen is al adembenemend en we kijken onze ogen uit op de brede asfalt baan die ons langs de zee en natuur loodst. We maken een uitstapje naar een gigantiscne outlet waar we onze eerste buit cashen: North Face en Nike zijn de absolute winnaar. ‘S avonds komen we aan in het schattige Monterey en ik kan het gelijknamige liedje van Frank Sinatra maar niet uit mijn hoofd krijgen. We verkennen het stadje, maar doordat we laat op de dag zijn blijken veel plekken dicht. We drinken een biertje in de Ierse pub en hebben een goed gesprek. Trek krijgen we pas laat op de avond en dus besluiten we wat te happen waarna we ons bedje in kruipen. We spenderen de ochtend erna op de pier waarbij papa een vriendschap sluit met een straat muzikant die op een oude vervallen piano speelt die daar volgens mij al jaren staat. Het levert mooie plaatjes op, want het uitzicht in combinatie met de vintage piano is een prachtige setting voor mijn pianoman. We maken nog contact met wat zeeleeuwen die in de haven aan het spelen zijn en besluiten daarna weer op pad te gaan. 

San Fran

Op de derde dag staat namelijk San Fransisco op de planning- hier zullen we 2 nachtjes verblijven. Ik rijd deze ochtend en zodra we in de stad zijn wordt dat ineens best spannend. Zoals bekend ligt San Fran op een soort heuvel waarbij de straten paralel lopen maar allemaal op verschillende hoogtes. Zo komt het voor dat ik stijl omhoog rijd waarna ik ineens voorrang moet geven op een plat stuk en vervolgens weer mag klimmen. Voorzichtig doch kundig rijd ik de zwarte jeep naar The Country Heart Inn: een knus hotelletje aan de rand van het centrum. Vanaf hier kunnen we alles lopen en fietsen. Gehuld in mijn nieuwe North Face outfit en flashy rode nikes loop ik samen met pap mijn eerste rondje door de botanische tuin en langs de oever met uitzicht op de iconische rode brug. Uiteraard verlaten we deze stad niet zonder een fiets ritje over de Golden Gate en dus wagen we het er de dag erna op. Met ons helmpje op zien we er extreem tourist-y uit, maar we zijn gelukkig niet te enige. De route is uitdagend en populair. Na maanden wandelen en doen ben ik aardig in shape, maar ik kan ondanks de 13 graden die het hier is een zweetdruppeltje niet onderdrukken. Papa heeft het iets zwaarder, maar we hebben geen haast en dus doen we de brug op ons eigen tempo. Eenmaal aan de overkant schieten we mooie plaatjes en besluiten op de terugweg langs het Walt Disney museum te gaan: een ode aan Walt’s leven en we kijken onze ogen uit. Vooral de miniatuur versie van Disneyland doet me uitkijken naar het einde van de trip: we zullen in Anaheim verblijven en twee dagen Disney mee pakken! 



De rest van de dag slijten we op de extreem drukke Fisherman’s Pier. Het staat er bol van de Krabben-barren en nic-nac stores , het is een heus toeristen walhalla maar het is ons iets te druk. Gaaf om gezien te hebben, maar na een wijntje keren we weer terug naar onze Inn om even te relaxen. ‘S avonds gaan we uit eten bij The Dorian en het blijkt een absolute top zaak. Ik had deze tent ’s middags al gespot in de hoop dat het niet te mainstream was. Het pakt goed uit: de zoete aardappelfrietjes smaken heerlijk en ze schenken er goede cocktails. Ik voel me daar in dat restaurant bevoorrrecht deze ervaring te kunnen te delen met mijn vader. Wat een avontuur beleven we en we zijn nog niet eens op de helft! Na het diner val ik voldaan in slaap met het vooruitzicht van Yosemite de volgende dag… Nature here i come!

Geef een reactie