Marie Vliegt

“ALLEEN?”, het is de zoveelste persoon die me verwonderlijk aankijkt. “Ja, ik ga dit avontuur alleen aan”. Man, 2016 was nou eenmaal niet écht mijn jaar. Nieuwe, moeizame start, zoekend naar god mag weten wat: quarterlife crisis, niets erover is gelogen. Ik ben blij dat bij mij de basis gewoon klopt. Laten we wel wezen, ik heb het prima voor elkaar. Ik ben 25 jaar oud, heb een paar mooie diploma’s op zak, enige jaren werk ervaring, hard gewerkt aan een CV door naast mijn werk leuke opdrachten aan te gaan, een prima huisje, lieve mensen om me heen. Fuck it, i did good. Ik ben nooit volledig uit de bras gesprongen, maar nu heb ik het in mijn bol. Ik ga weg, stil staan, zijn. Nooit eerder had ik het idee dit te willen, laat staan te durven. Maar ik laat al mijn standaarden varen en doe wat ik niet in had kunnen denken: 2017 wordt míjn jaar.

Wander more

Het was een graad of 19 schat ik zo. Wind giert door mijn zilte, natte haren. De wetsuit die ik draag is oud, maar warm. Ik sta met blote voeten op mijn zandige soft-top longboard en kijk uit over de stormachtige Noordzee vanaf het Bloemendaalse strand. De nagellak van mijn tenen is afgebladderd, mijn make up uitgelopen door de woeste golven in de zee. Ik heb een gesprek met mijn surfleraar: een Braziliaanse man van in de 30, niet perse onaantrekkelijk. “What the hell is holding you back?” zijn afsluitende laatste woorden aan mij. Al een aantal dagen slaat hij mijn zoektocht naar vooruitgang gade. Ik heb een prima baan, maar zoek meer verbreding en uitdaging. Na jaren samen ben ik sinds een aantal maanden alleen – kortom, allemaal onbekend gebied en ik voel de onrust. Want ik moet iets: iets doen, leren, voelen, ervaren. Al een aantal keer dit jaar ging ik op mijn bek en ik ben het zat. Ik zoek de ballen om uit mijn mediocre leven te stappen en de rush van het onbekende te ervaren, maar waar vind ik deze? De afgelopen dagen heb ik geweldige mensen ontmoet afkomstig van overal ter wereld. Kaapstad, Sydney, Rio: allemaal nomaden verslaafd aan de high die reizen brengt. Volgens Tobiás is het allemaal niet zo moeilijk: it’s easier to die, if you have lived – en ja, de man heeft een punt.

Surf the world

En zo ontstond mijn plan: ik ga een rondje wereld surfen. En ja, ik bedoel letterlijk surfen. Dat is immers een sportieve bezigheid waar mijn hart van gaat zingen. Een zijn met de natuur, spieren die je snelheid brengen, het gevoel als je eindelijk die ene golf feilloos pakt: I love it. Juli 2016 besloot ik deze droom vorm te geven en nu, december datzelfde jaar zit ik achter mijn laptop, omringd door verhuisdozen, inentingen in mijn lijf en inmiddels een enorme inventarisatie op de plank voor mijn droomreis. 2017 staat voor mij in het teken van reizen en man, ik kan niet wachten. Van Indo tot aan Dominicana, het is een mooie reis die mij zo ontzettend veel gaat brengen. Tuurlijk, ik sta er reëel in. Ik ben dan wel een kampeermeisje, maar op het moment dat ik helemaal alleen een buikgriep krijg in een of ander gribus hostel piep ik wel anders. Prima, zien we dan wel. Daar kan ik alleen maar van groeien denk ik dan. Het weegt natuurlijk ook niet op tegen de prachtige natuur en geweldige dingen die ik ga doen in het buitenland. Ik kan niet wachten tot mijn avontuur begint en deel mijn lief en leed graag.

Marie Vliegt

Schrijven is niet alleen mijn vak, het is ook mijn hobby. Niet voor niets schrijf ik naast mijn baan voor Gers Magazine en sites als De Buik van Rotterdam en 52 Challenge. Marie Vliegt is er vooral voor mijzelf, maar ook voor degenen die ik lief heb. Het is een website waar ik korte anekdotes, avonturen en lange verhalen kwijt kan die ik verzamel tijdens de reis in 2017. Soms zullen het korte berichten zijn, de andere keer flinke teksten. Degenen die mij kennen weten: vliegen? Verre van mijn ding. Een understatement als je het mij vraagt. Vliegen is gewoon ronduit shit! Hopelijk ben ik na mijn wereldreis af van deze fobie en vlieg ik zonder piep de meest verre bestemmingen af. Ik heb het idee dat dit avontuur mijn reislust enkel aanwakkert. We’ll see. Voor nu is het nog wat geduld en genieten van de laatste loodjes. 2017 is just around the corner. 

Oh, wat je trouwens over mij moet weten: Engels is stiekem mijn voertaal. Ik voel dat het de context vaak beter uitlegt. Dus kijk niet op als ik in mijn verhalen Engels mix met mijn voertaal. Sometimes i just feel like it fits better.

Voor nu was dit even mijn grote update. Nog eventjes tot mijn avontuur begint. Keep you posted.