• Home
  • /
  • Oostenrijk
  • /
  • Rood, wit en soms een beetje blauw: Neukirchen am Großvenediger

Rood, wit en soms een beetje blauw: Neukirchen am Großvenediger

Het is de dag na 2e Kerstdag als ik me ineens realiseer dat ik over een luttele 48 uur in het vliegtuig moet stappen. Kerst is en blijft mijn absolute lievelings tijd. Immers gevuld met goed eten, smaakvolle wijn en mensen van wie ik hou en de tijd lijkt gedurende deze dagen dan ook stil te staan. Als ik dinsdag 27 december rozig ontwaak uit een mijn drie daagse bunkersessie, start ik pas met inpakken van mijn grote Eastpackkoffer en went mijn hoofd langzaam maar zeker aan de start van mijn avontuur. Oostenrijk is mijn pre-trip en vormt de officiële start van mijn 6 maanden durende reisavontuur. Twee weken vertoef ik in de Oostenrijkse sneeuw en verblijf ik voor het eerst (eindelijk) als echte leraar in het mooie Neukirchen.

De-frosting en motortest

Ik heb het niet zo op tijd. Het tikt door, gaat te snel en houdt ons mensen continu een spiegel voor. Vooral de tijd op een vliegticket heeft op mij de uitwerking van een friggin’ uptight mens met zo’n wiebelende voet. Gelukkig gaat de reis naar het vliegveld (op 1x flink fout rijden na…) goed en check ik netjes 7 uur ’s ochtends in voor mijn vlucht van 9:20. Ik bedoel, je kan nooit vroeg genoeg zijn toch? Twee uur later zit in met een flesje water in mijn linker en het boek “Over vliegangst – en hoe je er van af komt” in mijn rechter hand op stoel 9F van de 737 van Transavia. Ik probeer me net actief te ontspannen als de vrouwelijke purser door het toestel begint te tetteren. Of we ons voor willen bereiden op een kleine vertraging omdat er door het koude weer en de dichte mist nodig is dat het toestel gede-frost wordt en de motoren een extra test ondergaan. Tuurlijk. Heb ik weer. Ik blader naar het hoofdstuk over barre weersomstandigheden en lees me in op de indrukwekkend uitziende behandeling voor het vliegtuig waar ik me in bevind. Slechts tien minuten zijn de rijdende hoogwerkers uiteindelijk bezig om de vleugels in te spuiten met antivries en voor ik het weet zit ik na een korte motortest veilig en zonder veel geschud in het Nederlandse luchtruim. Enorm gespitst beleef ik deze 1 uur en 20 minuten durende vlucht, maar ik kan niets anders zeggen: hij gaat volgens het boekje. Hopelijk geeft de spoedcursus vliegangst in januari me meer rust, want ik kan bijna niet genieten van de adembenemende landing tussen de bergen in Innsbruck. Half 12 sharp stap ik met mijn bagage in de Oostenrijkse bus voor mijn laatste 2,5 uur tot aan mijn eindbestemming. Neukirchen here I come.

Leraren

Rode pakken brigade

Grappig eigenlijk, hoe je jezelf een complete voorstelling van iets kan maken waar je überhaupt nog nooit geweest bent. In mijn hoofd was Neukirchen een groter dorpje en had de Hauptschule waar ik in verblijf veel meer weg van een Amerikaans studentenhuis. De werkelijkheid valt absoluut niet tegen maar is compleet anders dan ik had verwacht. Veel kleiner en gemoedelijker. Het enige dat ik mis is een goede (en foute) apres-ski hut. Wintersport zat er eigenlijk niet in voor mij dit jaar, maar geheel per toeval liep ik een knappe snowboardleraar met lang krullend haar tegen het lijf op Lowlands en voor ik het wist had ik een ticket naar Oostenrijk geboekt. Het heeft geholpen dat ik via hem een groot deel van de groep al eerder in 2016 heb ontmoet op een epic feestje (die op zich al een blog waard is): ik word met open armen ontvangen in Neukirchen. De eerste paar dagen van mijn verblijf vliegen voorbij. Gewapend met mijn skipas en vers gewaxte Burton board val ik zonder moeite weer terug in mijn vertrouwde wintersport patroon: een beetje boarden, in het zonnetje zitten, hier en daar een biertje drinken. 31 december ben ik al zodanig ingeburgerd dat ik in een geleend snowboardleraren-pak mee loop met de jaarlijkse fakkelloop en om 0:00 te midden van al het Oostenrijkse feestgedruis, zonder de jaarlijkse drama, met een idioot grote glimlach het nieuwe jaar in duik.

Lehrerin

Stiekem vond ik het altijd al interessant: lerares zijn in een Oostenrijks skigebied. Maar het kost je ten eerste veel geld en ten tweede heel veel tijd om een diploma te halen waar je überhaupt mee aan de slag kan als snowboardlerares. Ineens bevind in me midden in een groep van tientallen ski- en snowboardleraren en ervaar is als niet-les-gever exact hoe het is om in de schoenen van een rood pak te staan. Alleen de woonplek al: ik verblijf op de bovenste verdieping van een oud school gebouw midden in Neukirchen, gevuld met allemaal aparte slaapkamers, een gezamenlijke woonkamer en natuurlijk vol met heel veel gezellige mensen. Stuk voor stuk sociale mensen met, net als ik, een passie voor sneeuw en een lust naar nieuwe mensen. Daar ga ik dus best goed bij, zeg maar… Mijn eerste week valt midden in de kerstvakantie en die blijkt lekker druk te zijn. Zelfs zo druk dat mij gevraagd wordt of ik ook zin heb om wat lesjes te geven aan de mini skiërs op de berg. De rest van de groep is sowieso volgeboekt, dus mijn dagbesteding zou voornamelijk bestaan uit alleen chillen op terrasjes en af en toe naar beneden glijden op de ijzige pistes (er lag nog niet zo veel sneeuw). De keuze is dus snel gemaakt en voor ik het weet sta ik in mijn eigen rode pak Kinderland op te bouwen. Nu is mijn Duits niet zo extreem goed en bestaat het overgrote deel van de kinderklasjes uit Duitse en Oostenrijkse kindertjes. Gelukkig gaat het roepen van “pizza punt – Hände auf die knie – pommes und bremsen” me eigenlijk aardig goed af en na de eerste twee uur maak ik zelfs grapjes over gummibärchen. Hoewel je als lerares maar maximaal 4 uur per dag aan het werk bent, vallen deze me eigenlijk best zwaar. Na mijn eerste dag kinderen sjouwen, troosten en in pizzapuntjes zetten ben ik werkelijk gesloopt en dat terwijl ik zelf slechts 1 afdaling heb gemaakt: de dal afdaling. Ik heb een new found respect voor skileraren, want man het is best pittig! Het feit dat ik de volgende dag tijdens de lunch door een van mijn leerlingentjes enthousiast herkend word als juffrouw Marieke, maakt het echter allemaal dubbel en dwars waard. Ik heb enorme lol in de paar dagen die ik werkzaam ben bij Skischule Neukirchen, maar ben blij dat ik na afloop van de drukke kerstvakantie weer vrij mag boarden met mijn eigen leraar en zijn collega’s.


Olli’s en noserolls

Het grote voordeel van samenwonen met snowboardleraren: Je leert elke dag iets nieuws! De gasten met wie ik optrek pakken ieder heuveltje, schansje, stukje of piste en ruimte om een trucje uit te halen alsof het niets is en kijken met kritische blik naar mijn routine achtige manier van snowboarden. Ik kan na 14 jaar aardig snowboarden, maar toch blijk ik mijn handen als hefboom te gebruiken bij het maken van bochtjes terwijl je juist je benen het werk (lees: de techniek) moet laten doen. Lachend doen de mannen mij na en inderdaad, het ziet er super stom uit. In één dag leer ik ook switch rijden, carven, een 180 én een noseroll. Niet dat alles in 1x lukt of zo, maar als ik de volgende dag in mijn eentje alles op een blauwe piste opnieuw uit probeer blijkt het állemaal te lukken. BOOM, ik ben zo trots op mijzelf. Gelukkig heb ik mijn vriendinnetje Maran als getuige, want je zal net zien dat de rest dit dan allemaal precies niet ziet.

Ciao

Hoe het de 29e december nog dágen leek te duren voordat ik wegging, lijken 12 januari de twee weken echt voorbij te zijn gevlogen. Ik had me geen betere start van 2017 kunnen wensen en ben dankbaar voor het feit dat ik de Oostenrijkse sneeuw dit keer op deze bijzonder manier heb kunnen meemaken. Ik heb buikpijn gehad van het lachen, belachelijk veel kilometers gemaakt op mijn board en onwijs veel geleerd over het vak en mijn eigen kunnen. Zag strak blauwe lucht met een warm zonnetje maar ook meters verse poeder sneeuw en -20 als buitentemperatuur. Ik keer met blauwe (Kinderland) knieën en een stuk of duizend nieuwe sproetjes terug naar huis om me klaar te maken voor een iets warmer klimaat.

Mega thanks aan alle veel te leuke en gezellige mensen die er deze twee weken bij waren! Het wat genieten! Ik heb echt een fantastische groep mensen leren kennen die ik hopelijk na mijn reis nog blijf zien.



Next stop: Bali!

One Comment

  • Wil

    januari 23, 2017 at 9:40 pm

    Het wordt een half jaartje uitkijken naar bijzonder leuke schrijfsels van een bijzonder leuke vriendin die een bijzonder leuke trip maakt en mij(ons) op bijzonder leuke wijze laat meegenieten. . .
    enjoy….
    big hug Wil.

    Beantwoorden

Geef een reactie