Skippy’s en cyclones

Ik kan me eigenlijk niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst een kangaroo heb gezien. Heb ik er weleens een gezien, of denk ik dat omdat ik ze ken van TV? Het zal in ieder geval een compleet andere ervaring zijn als ik vanuit mijn camper het natte gras op stap en oog in oog sta met het hert-achtige koppie van dit boegbeeld van Australië. Aan de toon van de receptioniste bij North Haven Holiday Park kan ik horen, dat het zien van een kangaroo nou niet echt iets bijzonders is voor locals. Als een echte toerist herhaal ik echter vol ongeloof haar verhaal. Blijkbaar lopen er namelijk as we speak tientallen over de camping en komen ze vooral ’s ochtends vroeg of tegen zonsondergang. Gewapend met mijn camera loop ik dapper naar het open veldje die de dame me zojuist heeft aangewezen, zou het echt? Als ik de hoek bij het veld om loop sta ik abrupt stil: zes paar zwarte ogen kijken me mij boven een kauwende kaak vragend aan. Geen goed moment om slippers aan te hebben, het geklap van mijn schoeisel heeft mijn komst meteen verraden. Even weet ik niet zo goed wat ik moet doen, kangaroos zijn dus best wel groot en ik heb géén idee wat er gaat gebeuren als ik dichter bij probeer te komen. Schijterd die ik ben draai ik me daarom om met een plan: ik ga Robbie halen. 

North Haven

Wilde kangaroos zijn gelukkig niet zo eng als ze soms in filmpjes voor de dag komen. Ze zijn juist banger voor ons dan wij voor hen en als je ze niet stoort tijdens hun ontbijt of avondeten heb je een uurtje of wat plezier van Australisch wildlife op slechts een paar meter afstand. Het is zó bijzonder deze dieren relaxed een park zien te rondhupsen. Prachtig dat ze zo direct naast ons mensen kunnen leven, zoiets als dit heb ik echt nog nooit gezien. Mijn moeder en ik raken verslaafd aan het zien van deze beestjes en grijpen elke kans die we hebben aan om de onmiskebare oortjes tussen de vele campers te zoeken. Nort Haven heeft een mooi strand, maar de rest van het stadje is leeg en onboeiend. Na het staken van een poging tot een een mooie gebiedswandeling (te veel muggen, niet te doen) kiezen we er daarom voor om na twee dagen deze bijzondere plek te verlaten en in te ruilen voor het mooie Corindi. In de vroegte voor ons vertrek worden we nog getrakteert op de mooiste zonsopgang tot nu toe en zijn we even later on our way.

Waterfall Way

Het is voor ons moeilijk kiezen tussen alle mogelijke plekken die we kunnen bezoeken tijdens onze reis naar Cairns. Een ding die op al onze lijstjes staat is echter het zien van een van de vele watervallen hier. Iets meer inlands bevindt zich de Waterfall Way en is dé plek om erop uit te trekken voor mooie National Parks en tientallen watervallen. We rijden daarom vóór onze volgende bestemming met onze camper de bergen in op weg naar Dorrigo National Park. Mijn moeder vindt de weg iets te spannend voor haar doen, maar naast de scherpe haarspeldbochten en duizelingwekkende hoogtes is het uitzicht op de valei echt onbeschrijflijk. Zo veel kleur, zo veel natuur. Eenmaal op bestemming maken we ons klaar voor de drie uur durende wandeltocht door het park waarbij we de watervallen en het gebied uitgebreid kunnen bekijken. Halverwege ben ik toch wel erg blij met de seksloze bergschoenen die ik aan heb, op mijn Nikes had het klimmen van deze hoogtes hier toch echt een stuk minder aangenaam geweest. Mijn Lowa’s zullen ook in New Zealand heel bruikbaar zijn en geitenwollen sok is helemaal hip toch? We schieten wel honderd foto’s en verbranden een calorietje of duizend tijdens onze hike. Rond 3 staan we uiteindelijk weer boven naast onze camper de bloedzuigers uit onze sokken te vissen. 

Corindi

Na al het chillen op stranden, vind ik het lekker weer even actief bezig te zijn geweest. Wandelen is eigenlijk best wel leuk, het is een mooie manier om beweging en natuur samen te brengen. Moe maar voldaan vertrekken we naar Corindi waar we aangenaam verrast worden. We krijgen het mooiste plekje van Corindi Beach toegewezen: voor onze camper ligt een smal groen grasveldje met her en der een boom en een bankje. Zittend op dat bankje kijken we uit over een langerekt, leeg strand en de golven van de Tasman Sea. Het weer is nog steeds heerlijk en als we na het installeren een enorme groep Skippy’s ontdekken aan de andere kant van het park staat deze plek in één klap op nummer 1 deze trip. In de dagen die volgen doen we niet veel meer dan lezen, slapen op ons grasveldje en genieten van het uitzicht op de zee. Ik word verliefd op de te lieve Border Collie van de buren en zo maken we ook nog eens een paar vrienden. Het is ons stukje paradijs en we willen eigenlijk niet weg, maar het is onvermijdelijk: Cyclone Debbie is onderweg en we moeten goed uitstipppelen waar we de komende tijd verblijven. Als we niet opletten zitten we vast in ondergelopen gebied en kunnen we fluiten naar de rest van onze trip. 


Debbie

Het was de kassamedewerker bij een postkantoor die ons vertelde over Debbie. Lachend grapte hij dat het normaal niet zulk weer is in Australië hoor, maarja, die cyclone enzo. Zorgt voor veel regen en wind hè. Wat? Mijn moeder en ik kijken elkaar vragend aan en denken er niet zo veel over. Totdat op het local nieuws heftige waarschuwingen voorbij komen en we ook ongeruste berichtjes vanuit Nederland krijgen. Debbie gaat komende week op plekken als Cairns, Whitsundays en Rockhampton flink huishouden. Gelukkig zitten we daar ver onder, maar toch zullen ook wij een staartje meekrijgen. Plan is om een flink stuk naar boven te rijden, op een goede plek de storm uit te zitten en hopen dat de storm snel weg trekt. We blijven een nacht in Yamba om de volgende ochtend naar Byron Bay te vertrekken. Als we weg rijden uit Yamba trekken de eerste donkere wolken dreigend over ons heen en rond 8:00 start de hemel zijn tirade. Bakken met water krijgen we over onze camper en die blijkt toch niet zo water dicht als we hoopten. We halen het tot het mooie Byron Bay dat er in dit trietste weer dapper bij ligt. We maken ons op voor een pittige nacht. Als ik tijdens het tanden poetsen tot aan mijn enkels in het water sta in het douchegebouw hoop ik dat we het droog houden vanacht. We kunnen niets anders dan het uit zitten.

En dus lees ik en mijn ouders spelen rummikub. De wind steekt nu ook op en schud ons ruw door de camper. We kunnen elkaar nauwelijks verstaan door de harde druppels op ons huisje. We schenken ons glaasje bij, ontpoppen een nieuw biertje en Debbie raast. 

3 Comments

  • Marijke Strootman

    april 24, 2017 at 8:39 am

    Hi nichtje,

    Ik geniet ervan om je avonturen te lezen! Stiekem ben ik een beetje jaloers, of laat ik het wat liever zeggen, benijd ik je. Spijt is een zinloze emotie, zoals jij ook al zei, maar ik vind het toch jammer dat ik in mijn jonge jaren niet ook zo’n geweldige trip heb gemaakt. Tja, overbezorgde vader, naïeve dochter…Enfin, gelukkig heb ik de gemiste kans behoorlijk ingehaald en herken ik in ieder geval de plekken in Indonesië waar je verbleef. En dan nu Nieuw Zeeland. Mijn vriendin Jenny Coutts (van de zeiler Russell Coutts) woont daar in Auckland, dus mocht je een adresje nodig hebben… Enjoy, want ik vond Nieuw Zeeland een geweldig land! Liefs.

    Beantwoorden
    • Marie

      april 25, 2017 at 7:30 am

      Hoi Marijke! Wat leuk zo’n berichtje als dit! Zo gaaf om te lezen dat zo veel mensen mijn verhalen lezen, leuk dat jullie op deze manier onderdeel zijn van mijn reis. Lief het adres, ik ben nu bij Nanda van Maatje bij Lake Taupo. Echt ge-wel-dig, story follows! En weet je, it’s never too late to see the world .. (-: veel liefs terug! Xx

      Beantwoorden

Geef een reactie