South Sea Island

De dag na “de storm” start weer zoals deze in Fiji hoort te beginnen: strak blauw, met een warm zonnetje. Na ons choppy manta avontuur kan mijn kwartet wel wat zon gebruiken en dus spenderen we de ochtend voor mijn vertrek verder naar het noorden voornamelijk snorkelend voor en liggend op ons paradijslijke White Sandy Beach. De Manta maakte het bezoek aan dit eiland werkelijk overgetelijk, maar ik ben absoluut toe aan het veel besproken South Sea eiland. Deze plek is een van de kleinsten van de Mamanuca eilanden en ik zal hier één nachtje spenderen. 

Welcome committee

In de namiddag board ik de Yasawa terug naar het allereerste eilandje dat ik aandeed tijdens de bootreis naar het Noorden, ik doe er vier uur over. Het is 5PM als mijn boot vaart mindert en ik het onmiskenbare eilandje onder de halfbewolkte roze lucht zie liggen. Als mijn overstapbootje het mini eilandje nadert zie ik twee lange armen heftig zwaaien boven het breed lachende gezicht van Jason. Een heel hartelijk welkom en ik kan niet anders dan mijn Aussie friend omhelzen en te starten met genieten van mijn laatste eiland hier op Fiji. De check in gaat snel en voor ik het weet heb ik mijn bunkbed in de zeer luxe dorm hier op South Sea. Het eiland is zo klein dat je de gehele kustlijn in 5 minuten loopt. Naast de dorm die boven de centrale ruimte is gebouwd heeft het eiland een zout water zwembad, een stuk of 20 ligstoeltjes en wat tropische beplanting. Het strand ligt vol met spullen die wij als gasten mogen gebruiken. Van paddle boards tot kano’s, strandsport atributen tot een echte zeilboot – alles is gratis en ready for the grabs. Mijn host heet Nemo (“yes, just like the fish”) en is een Fijaanse man van zo’n 1 meter 60. Hij vertelt ons dat er om 7 uur een royal dinner wordt geserveerd en dat we tot die tijd kunnen relaxen op het eiland en elkaar beter kunnen leren kennen. Ik besluit mijn laatste avond te vieren en dus bestel ik voor het eerst een Fiji Gold: hét bier hier. Om 7 uur klinkt er getrommel op een van de boomstammen en worden we, in plaats van naar de gemeenschappelijke ruitme, naar het achterste deel van het eiland geleid. Er staat een lange witte tent, zoals je die ook vaak ziet op bruiloften met daaronder een enorme tafel die gedekt is voor 30 man. Paralel aan de tent staan tientallen fakkels en op tafel staan bloemen. Ik ben werkelijk overdonderd, dit had ik helemaal niet verwacht! Op de andere eilanden was het eten schattig en intiem geregeld, maar echt luxe kan je het niet noemen. De drie gangen die volgen zijn werkelijk voortreffelijk en samen met de hele gezellige nieuwe groep mensen heb ik in een toptijd in het licht van de fakkels. 


Fun and games

Na het diner maken we ons op voor een “celebration in style” – het is voor de meesten namelijk de laatste nacht hier op de Fiji eilanden. Nemo daagt ons uit voor verschillende spelletjes en het bier is niet aan te slepen. Geen idee hoe ze het hier precies regelen maar het lijkt me niet helemaal de bedoeling dat er op een gegeven moment een complete tray met 30 blikjes uit wordt gedeeld aan ons gasten, volledig free of charge. We spelen Never Have I Ever en als om 11 PM vrijwel iedereen geen ongemakkelijke optie meer weet te bedenken, verhuizen we naar het zwembad voor een potje volleybal. Ik ben nooit goed geweest in dit balspelletje, maar desondanks heb ik ontzettend veel lol. Als ik uiteindelijk om een onbestemd tijdstip mijn bed vind, val ik in een diepe, diepe slaap. Morgen checken we om 9 uur uit en verken ik nog één keer de Pacific Ocean in de vorm van een Seaspray cruise. 

Sea spray

Ik word, net als de rest van mijn dorm, een beetje groggy wakker, maar ondanks de flinke hoeveelheid Fiji Gold voel ik me dikke prima. Beneden tap ik een koffie en zie ik dat er niet heel veel keuze is voor ontbijt: de gebruikelijke toast met boter of weetabix met melk. Ik ga net zitten met mijn koffie voor mijn neus als ik achter mij een “excuse me miss” hoor. Ik kijk over mijn schouder en zie dat ik een bord met scrambled eggs, baked beans in tomatosauce en vers fruit krijg geserveerd. “Mán, wat een luxe” zeg ik lachend en dankbaar eet ik ik mijn hele bord leeg. Na het ontbijt worden alle tassen gelabeled en maak ik nog een rondje met het SUP board voor de kust van dit fantastische eilandje. Rond 9 uur zwaaien Nemo en Jason mij samen met Kristina en Waldemar (of Voldemort, zoals Kristina en ik hem liever noemem) uit voor de Seaspray, het is een uurtje varen met de witte Tiger naar Castaway Island waar we aan board van ons piraten schip stappen. Het is een open bar en vanaf het moment dat we aan boord stappen worden we vol gestopt met eten en aangemoedigd gretig gebruik te maken van de bar. Voldemort, Kristina en ik maken een gezellige plek op de voorkant van het bootje en genieten van de zon, zee en de live muziek die de crew voor ons maakt. We varen richting Monuriki, het eiland waar de film Castaway met Tom Hanks is opgenomen. Als we daar rond 11AM aankomen mogen we daar een dik uur vrij snorkelen en op het eiland rondkijken. Van snorkelen krijg ik werkelijk nooit genoeg en dus spendeer ik het grootste deel van de tijd turend naar het prachtige rif en de nieuwschierige visjes. Het eiland is verder echt weer een plaatje. Geen slechte locatie om vast te komen zitten zou je zeggen. Net als in de film hebben ze het woord HELP in kokosnoten gespeld over het goud gele strand van het eiland. Als we terug komen bij de boot staat een extreem uitgebreide BBQ lunch voor ons klaar: salades, verse vis, fruit, pasta – noem het maar op. We smullen van het buffet terwijl we langzaam richting Yanuya Island varen waar we een villagetrip zullen maken. In een uurtje zien we het bescheiden dorpje inclusief school en buurtcentrum. Er is speciaal voor ons een markt en bovendien mogen we wederom meedoen aan een Kava ritueel. Als we in de hitte terug lopen naar de boot is het al 3 PM en dus zit onze day of Seaspray er bijna op. De rest van de terugreis maken we nog hoofdtooien van kokosbladeren en gaat Kristina los met haar spiegelreflex. Als we uiteindelijk de witte Tiger weer instappen weet ik niet zeker of ik nog op tijd ben om Jason gedag te zeggen bij South Sea, maar geheel toevallig varen we om 5:30 PM pal naast de gele Yasawa waar Jason weer als een blij ei staat te zwaaien op het bovendek. We racen naar Port Denerau waar onze groep elkaar gedag kan zeggen voordat we in de bus naar ieder ons eigen hostel vertrekken. 

Happy Long Life 

Ik heb nog 2 nachten te gaan in het inspiratieloze hostel Nadi Bay voordat ik naar Hawaii vertrek. Ik maak het er beste van en bezoek daarom op mijn laatste dag de hoofdstad Nadi. Hiervoor neem ik de bus voor 80 cent die waar je ook wil stopt ( tik met een muntje o het raam en de bus stopt voor je) met als eindbestemming het stationnetje in Nadi. Het “stadje” is gevuld met louche electronicazaakjes en kleine retailers. Gelukkig is er ook een grote overdekte markt waar ik mijn ogen uit kijk naar alle lokale groentes, fruit en ook Kava verkopers ontdek. Ik bezoek het postkantoor om vriendinnetjes Hester en Christel een kaart te sturen, maar na een uurtje of 2 heb ik het allemaal wel gezien. Ik besluit nog lekker te gaan lezen en niet te laat naar bed te gaan zodat ik morgen fit het vliegtuig in stap. Helaas denken een groepje locals die in Nadi Bay verblijven daar compleet anders over en voor ik het weet vier ik met een Southern Comfort – Cola in mijn hand alvast mijn verjaardag die over 6 dagen plaats vindt. ” Happy birthday to you” wordt er gezongen, “Happy long life to you”. Dat vind ik het mooie van reizen, dat er ineens een ongeplande mooie avond kan ontstaan met mensen die duizenden kilometers van je vandaan wonen. Zo sluit ik mijn Fiji avontuur af zoals de locals het hier doen: door het leven te vieren en te genieten van Fiji time. Want no hurry – no worry … 



Geef een reactie