Terug naar Canggu

Voor ik weer voet zet aan witte stranden met blauw water, wacht er een belangrijke taak op me: het verlengen van mijn visa. Ik heb verschillende verhalen gehoord over deze hassle en het kan me weleens wat dagen gaan kosten. Vastberaden reis ik af naar Kantor Imigrasi Nusa Dua met alle benodigde documenten en een enorme hoeveelheid geduld. Ik draag een lange broek en een sarong om mijn schouders en heb alle overbodige bagage in mijn hotel gelaten. Mijn Uber zet me af voor het indrukwekkend uitziende gebouw omheind door hekken die met gouden letters aangeven dat ik op de juiste plek ben. Ik zie nog net mijn chauffeur de hoek om rijden als ik een nogal forse Australiër tegen het lijf loop. “They’re closed t’day. Shoulda know when there weren’t any loc’ls makin’ me pay fer parkin’ ha-ha”. Great. Gesloten dus. Mijn goede moed zakt en ik begin aan een nieuw plan. Ik sta en paar seconden stil als ik ineens weet wat me te doen staat. Ik draai me razendsnel om en hobbel de melkflessen van de dikke Australiër achterna: “Excuse me sir, do you happen to drive in the direction of Jimbaran? My taxi driver just drove off and i could really use a ride!”


Drie keer is scheepsrecht

Tien minuten later loop ik het terrein van mijn troosteloze hotelletje weer op. Het is een zeer tijdelijk onderkomen in de buurt van het immigratiekantoor. Het brengt me de anonimiteit en luxe waar ik op dit moment naar verlang, maar is verre van bevredigend nu ik het daadwerkelijk ervaar na 3 weken vol sociale hostels. Desalniettemin biedt het de perfecte plek om de volgende ochtend vroeg mijn tweede poging tot visa verlenging te starten en een flinke twee uur later terug te keren met een return ticket voor een week later. Visa verlengen doe je in Indo in 3 dagdelen: dag1: aanvragen, dag 2: betalen + registreren en dag 3: ophalen. Ja heel handig allemaal, helemaal niet omslachtig verder. Goed, de eerste stap is gezet en ik heb tijd zat om dit te fixen dus ze kunnen me wat. Ik wil naar Uluwatu, maar geen enkel hostel dat ik kan vinden biedt voldoende om me op het “boeken” knopje te laten drukken en ik besluit het anders aan te pakken. Ik heb nog zo veel tijd over en ik moet toch weer terug richting Uluwatu voor mijn visa dat ik best een paar dagen kan doden in mijn favo plekje: en dus ga ik back to Canggu!

Lay Day fam

6 euro en anderhalf uur later zet ik voet in Lay Day Hostel. Twee zwembaden, tien 6-bed dorms en een gezellige bar waar een gevlekte kat op ligt te slapen: het is heerlijk weer terug te zijn in deze hippe regio en het lot bepaalt deze dag dat ik Andrew tegen het lijf loop. Drew is een Amerikaan van achterin de 20 zonder opleiding en op weg naar zijn zoveelste baan abroad: de ene keer is hij visser in Alaska de andere een mijnwerker in Australië. Geld verdienen en vervolgens de hort op, dat is zijn motto en het heeft hem tot nu toe een rugzak vol mooie verhalen opgeleverd. “Live a little” is de levensles die hij mij leert en andersom breng ik hem wat ambitie, perspectief. Een vriend voor ’t leven, zo voelt het al snel: fijn als je (tijdelijk) iemand hebt om op te bouwen. Samen met Drew, een hand vol gekke Australiërs en een paar andere internationalen zet ik in drie dagen Canggu op stelten en ik heb me een lol. Pretty Poison, Old Man’s, Deus – alles is nog even leuk als tevoren en onze Lay Day Fam wordt steeds groter. Het is op de vierde dag dat de Aussies besluiten een villa te boeken in Uluwatu om de verjaardag van Steele te vieren en dus sta ik voor de keuze: blijven of mee gaan?



G villa @ Ulu

Die keuze is natuurlijk snel gemaakt, want wanneer krijg je een kans als deze? Met twee grote SUV’s gevuld door 9 mensen, twee surfplanken en nog 2 man op scooters vertrekken we naar het meest zuidelijke puntje van Bali waar twee grote villa’s op ons wachten. Het is eigendom van (wederom) een dikke Australiër en het is er werkelijk prachtig. Marmeren antreciete tegels leiden de de weg door versgemaaid gras naar een van de privé huizen. In het midden vind ik een fel blauw zwembad met aan de kopse kant een grote open keuken met bar en de woonkamer met een joekel van een tv. Aan iedere zijde van het zwembad bevindt zich een terras met een schuifdeur die leidt naar een enorme slaapkamer met een bed waar je met gemak 4 mensen in kwijt kan. En de badkamer, óh de badkamer… Het is een attractie op sich, zo mooi. Een jungle aan tropische planten met midden in houten planken en een stenen plaat op de muur waaruit een regendouche steekt. Een enorme spiegel siert de wand waaronder een lel van een wastafel pronkt met twee fonteintjes en allerlei soorten toiletspullen, klaar om te gebruiken. Ik zeg: badkamer goals ten top! Wie had ooit gedacht dat ik hier zou eindigen met zulke leuke mensen? In de 48 uren die volgen vieren we uitgebreid het nieuwe levensjaar van Steele (man, Aussies kunnen feesten…). We bezoeken Single Fin voor een legendarisch zondagsfeestje en touren het hele gebied rond op onze scooters. Als het tijd is om te vertrekken is vrijwel iedereen zijn stem kwijt en een miljoen Rupiah lichter, maar het was de omweg dubbel en dwars waard.

30 dagen extra

Zoals verwacht is Canggu wederom de volgende bestemming en daar ben ik eigenlijk helemaal content mee. Op de terug weg maak ik mijn tweede stop voor mijn visa waarna ik toch nog een aantal dagen in de buurt moeten blijven en what better place to be, dan in Canggu? En inderdaad, na anderhalf uur wachten in Nusa Dua krijg ik mijn final afhaalbewijs mee: drie dagen later tussen 14-16 mag ik mijn paspoort ophalen. Drew maakt tijdens het wachten voor de zoveelste keer de bijdehande opmerking dat ik beter een visa-run had kunnen doen en hoewel het op deze manier ook prima gaat, heeft mijn new found friend wel gelijk. Dus TIP: wil je langer in Indo blijven? Voor de 70 euries die je voor je VOA en VISA betaalt, zit je 1 dag in Singapore in plaats van (bij elkaar opgeteld) 1 dag op Kantor Imigrasi. Drie dagen later haal ik na anderhalve week zonder, eindelijk mijn bestempelde paspoort op en ligt de wereld weer aan mijn voeten. Drew oppert iets over Kuta Lombok en hoewel deze bestemming niet op mijn planning staat, intrigeert het me wel. Voor een schamele 15 euro boeken we een ticket van Denpasar naar Praya op Lombok, op naar het volgende avontuur. 25 minuten vliegen met de airline Lion Air. Hopelijk laat mijn vliegangst cursus me niet in de steek, want ik stel hem zwaar op de proef. We zullen zien, to be continued…

2 Comments

  • Marleen

    maart 8, 2017 at 8:03 pm

    Hey Marie,

    Wat heb je al een hoop mooie avonturen beleefd!
    Ik ben zelf net terug van vakantie en het vakantiegevoel was ik direct kwijt in het regenachtige en drukke Nederland, maar door jouw verhalen (heb even wat leeswerk ingehaald haha) krijg ik dat heerlijke reisgevoel weer even terug.
    Wat fijn om zo, zonder concreet plan, van plek naar plek te gaan, te genieten van het moment en van de mensen die je op dat moment ontmoet!
    Geniet ervan Marie, ik ben benieuwd naar je volgende verhalen!

    Xx Marleen

    Beantwoorden
    • Marie

      maart 14, 2017 at 8:19 am

      Ah leuk dit Marleen! Super leuk dat je mee leest, ik heb het heel goed en keep you zeker posted! Hopelijk hebben jullie het ook goed gehad!! Kus uit Jakarta

      Beantwoorden

Geef een reactie