Van Zuid naar Noord

Ik slaap als een baby. Heerlijk! Zo lekker fris en tegelijkertijd lekker warm onder onze 3 dekens. Op blote voeten over het gras blijkt toch wel koud, maar de warme douche van het top 10 park doet wonderen. We bakken bananen pannenkoekjes die we met onze handen eten en ik voel me op het moment erg gelukkig. We vertrekken niet helemaal op tijd waardoor we een pond later moeten pakken, maar voor ontspannen op staan valt ook wat te zeggen. Haasten blijkt uiteindelijk sowieso niet nodig want door een gaslek blijken alle ferries in Picton vertraagd. We slijten de tijd in het weinig inspirerende vissersdorpje waarbij we vooral veel geld uit geven aan koffie, eten en bier. Als we in Luke’s truck plaats nemen in de rij voor de boot spelen we een kaartspelletje om de tijd te doden. Uiteindelijk rijden we anderhalf uur later dan gepland de pond op.

500 KM in het donker

Het weer is grauw en de schemering zet rond deze tijd van het jaar al riond 5 uur in. Daardoor hebben we ongeveer nog een uur licht en kan ik wat middelmatige kiekjes schieten van de verschillende peninsula’s die we passeren in onze overtocht van Picton naar Wellington. Na drie en en half uur varen doemen de lichtjes van de hoofdstad van Nieuw-Zeeland op en hebben we besloten in een keer door te rijden naar Taupo. Het is momenteel 8 uur en het is grofweg 4 uur rijden naar Taupo over de saaie 1 weg. Liever gebruiken we de avond om kilometers te maken, zodat we morgen meer aan onze dag hebben en dus kopen we red bull en koffie en maken ons op voor een lange zit. Het blijkt niet helemaal verantwoord, maar na een paar keer frisse neus halen checken we half één snachts moe het Taupo Urban Retreat in en vallen in onze stapelbedjes meteen in slaap. 

Links rijden

Het is vandaag mijn beurt om te rijden en dus neem ik stoer doch onzeker plaats achter het stuur. We gaan op zoek naar een leuk plekje om ontbijt te maken, het is namelijk mooi weer en binnen zitten is voor ons geen optie. Taupo is redelijk druk en als toerist is dat dus best spannend rijden, zeker op de linker rijbaan. Ik parkeer de auto na een klein ritje vanaf het hostel aan de waterkant van het Taupo meer, maar helaas mogen we hier niets bakken en bovendien is het naast de weg weinig inspiratie vol. Ik moet dus verder rijden en terwijl Luke me nèt voordat ik deze passeer een zijweggetje probeert in te navigeren, rij ik twee keer verkeerd. De derde keer probeer ik rechts een zijstraat in te rijden waarbij ik het hele verkeer vast zet. Luke blijft lief, maar panikeert zichtbaar. Met zijn handen in zijn haar herhaalt hij “you’re allright – you’re allright” maar ik weet niet of hij tegen mij of zichzelf heeft. Uiteindelijk wisselen we toch maar van positie en rijdt hij zijn eigen auto zonder moeite naar fijn plekje wat dichter bij de waterlijn. 

Huka falls, Taupo, Kinloch

Na deze ochtend vol spanning, besluiten we naar Huka Falls te lopen, een van de grootste attracties rondom Taupo waar ik al wel maar Luke nog niet is geweest. Vanuit Taupo is het een uurtje lopen naar de diamantblauwe waterval waarbij we hot pools passeren en afgelegen, belachelijk luxe batches spotten langs de rivier. Het weer is heerlijk en in mijn tshirtje neem ik de warmte van de zon op via mijn huid. Endorfine. De rest van de middag spenderen we in Taupo en halen we bier en lekkers voor bij Nanda. We slapen vanavond bij mijn Nederlandse tante die al 5 jaar in NZ woont. Een familie lid die inmiddels een bijzondere plek in mijn leven in heeft genomen en stiekem ook een voorbeeld vormt voor mij. Het weerzien is gezellig en met z’n drien maken we een 12-pack Corona koud waarna we verder gaan met bier in Nanda’s koelkast. Als Julian en Jack thuis zijn eten we met z’n alle en kijken de Kiwi klassieker Once Were Warriors. Een heftig geweldadige film over Maori cultuur met werkelijk een bout einde. Een “klassieker”, ik zeg een schokkerend cultuur drama. 


Regen, regen, regen

Het weer gooit roet in het eten. We zijn van plan naar Tongariro te rijden en te gaan wandelen maar “it’s pissing rain today”. Zo helder en mooi gisteren was, zo herfstachtig slecht is het vandaag. Change of plans: we rijden verder naar het noorden waar het weer tropisch warm beloofd te zijn. Wellicht hebben we op de terug weg meer geluk. Ik waag een nieuwe pogimg auto rijden en weet het enorme voertuig prima naar Matamata te rijden: het plaatsje dat bekent staat als toegang tot Hobbiton, de set waar Lord of the Rings is opgenomen. Hier lunchen we op ons gemakje waarna we koers zetten naar Tauranga waar we bij Luke’s vriend Caleb zullen verblijven. 

2 Comments

  • Marijke

    mei 4, 2018 at 5:48 pm

    Hoi Marieke, Ik heb net al je verhalen gelezen, terwijl ik vanaf een penthouse (ja, last minute dus half geld) uitkijk over Tel Aviv, met Frans naast me. Zo leuk om je avonturen te lezen! Wij hebben net een vakantie van twee weken achter de rug waarin we heel Israel hebben gezien. Van Noord tot Zuid, van west tot Oost, inclusief bezet gebied. Volgend jaar hopelijk ook Nieuw Zeeland. Misschien zien we jullie daar dan wel?? Liefssss.

    Beantwoorden
    • Marie

      oktober 15, 2018 at 7:29 pm

      Marijk! Ik lees echt nèt jouw reactie pas, dat is erg! Ik heb de hele boel weer geïnstalleerd voor mijn nieuwe avontuur: een jaar werken en wonen in NZ. Dus je kan weer een hele bunch verhalen van me verwachten. Uiteraard zie ik jullie graag volgend jaar, ik zit er voorlopig en kan jullie een hoop aanraden! Veel liefs xx

      Beantwoorden

Geef een reactie