Vijf maanden en één extra dag tot Christchurch

Als kind leer je dat het onbeschoft is om te staren. Dat is net zo iets als vinger wijzen of praten met volle mond: dat doe je niet. Ik weet het, jij weet het, maar toch heb ik de grootste moeite mijn ogen van het Emirates personeel af te trekken momenteel. Vliegen. Het heeft iets magisch voor mij inmiddels, want niets laat mij vrijheid voelen als met een vliegtuig boven de wolken vliegen. En dan die Emirates stewardessen. Wát een prachtige crewkleding. De sjaaltjes elegant gedrapeerd vanaf hun rode hoedje. Allemaal beauties, stuk voor stuk met dezelfde tint rode lippenstift op hun volle lippen (ik zie al dat het aanname beleid nogal streng is daar, in de Emiraten). Piloten stappen met grote passen de gate vloer op terwijl het vloer personeel haastig de deuren open zippen met hun speciale pasjes. De A380 staat imposant te wachten op hun 400+ passagiers en dit keer lijkt mijn vertrek te gaan lukken… 

Twee keer scheepsrecht 

Ik zit namelijk voor de tweede keer deze week bij gate E18 op schiphol. De tweede keer omdat mijn oorspronkelijke vlucht zo’n 24 uur geleden werd geschrapt. Het eerste uur vertraging kon ik nog kalm verwerken, maar toen om 22:15 de annulatie van EK150 werd aangekondigd brak me toch wel de paniek uit. Of nou, geen paniek, meer verdriet en vermoeidheid. De laatste week werken was intens en slaap is al bijna 9 dagen straight een overbodige luxe. Al bijna 5 maanden kijk ik uit naar deze trip: 4 december jl boekte ik deze vlucht en gisteren was ‘ie na tíjden wachten eindelijk daar.. Tenminste dat dacht ik. 24 uur en €600 cashback verder waag ik een nieuwe poging en ben ik klaar als nooit te voren… New-Zealand, here i come!

De reis

Dat de reis een pittige wordt, ben ik me maar al te bewust. 29 uur en 30 minten non stop reizen heb ik nog nooit gedaan en dus heb ik in mijn koffer een nieuwe set kleding (2 zelfs), opfrismateriaal, boeken, mijn Ipad en mijn vaders kostbare silent-comfort Bose koptelefoon waarvoor ik twee dagen later echt extreem dankbaar ben. Wegens mijn dikke vertraging hebben de vrienden van Emirates mij een prettige upgrade gegeven en dus zit ik de eerste vlucht op een “tweetje” comfort class bovenin de extreem grote A380. Ik word getrakteerd op een gezellige buurvrouw met een bijzonder verhaal en moeilijk veel beenruimte. Slapen doe ik de eerste vlucht niet echt waardoor ik in Dubai vermoeid overstap op een nieuwe A380 en met masker op en oordoppen in vrijwel meteen in slaap donder. Ik word ruw ontwaakt door een nogal onsubtiele blonde Emirates trut: ik heb de sticker “wake me up for food” op mijn hoofd einde geplakt en deze geirriteerde medewerkster viert haar ongenoegen vandaag even bot op mij. Top. Als ik zo’n 10 uur later in Sydney land, begint mijn buik toch wel te kriebelen. Terwijl ik mij verkleed en mijn tanden poets in het drukke toilet in de Australische gate, staart er in de spiegel een bleek vermoeid hoofd terug met moeie ogen. Meer kan ik er niet van maken vandaag en vertrouw erop dat Luke dat ook wel begrijpt. Hij heeft de reis immers ook al eens gemaakt…

Weerzien

Het laatste vluchtje duurt 2 en een half uur en ik heb een viertal stoelen mét beenruimte ter beschikking en ik neem het ervan. Het toestel is slechts half gevuld waardoor iedereen ruim zit en het lekker rustig is. Veel ruimte heb ik deze vlucht eigenlijk helemaal niet nodig want ik slaap toch niet. In plaats daarvan stuiter ik het toestel rond: even een GoPro shot uit een raam achterin het vliegtuig, plassen voorin, nog even kijken hoe mijn haar zit in de middelste plee – zo kom ik de vlucht wel door. Zodra we de westkust van het Zuider Eiland bereiken staat er nog 30 minuten op de teller en kijk ik mijn ogen uit naar de met sneeuw bezaaide bergen, groene natives en verborgen wateren. Wat een land. Geen enkele plek is zo mooi vanuit elke hoek. Oh NZ, wat heb ik je gemist. 


Na de landing ga ik onnodig voor de non elektronische paspoort check (alles voor een stempel) en word ik nog even ondersteboven gehouden door costums. Ik heb nogal veel kaas en stroopwafels bij me en met mijn modderige bergschoenen zijn ze ook niet zo blij. Na een dik half uur loop ik dan ein-de-lijk de schuifdeuren naar Christchurch Arrivals door en maakt mijn hart een sprong als ik een ondeugende glimlach, blauwe ogen en onmiskenbaar wild lang blond haar spot. Daar is ‘ie dan na 5 maanden wachten. Mijn kiwi. 

Geef een reactie