Wie heb ‘t: Inside Lombok area

Ik word wakker van een fonkelend geluid ergens boven mijn hoofd. Ik open mijn ogen en zoek de oorzaak van het getinkel. Mijn telefoon geeft aan dat het 4:30 is en nu pas merk ik het Arabische gezang van het ochtendgebed ergens een kilometer verderop. Mijn wekker gaat met een reden: vandaag is mijn eerste dag in Kuta Lombok en ik heb me gisteren avond weten uit te nodigen voor een sessie sunrise surfing in The Inside, een van de beste reefbreaks van het Gerupuk strand in Kuta. Kwart voor vijf ontmoet ik slaperig en in stilte Drew en de resterende 7 enthousiastelingen die deze ochtend met mij de golven gaan trotseren. Het is tien keer zo vochtig op het Indonesische eiland ten oosten van Bali en dat maakt de ochtend temperatuur in Lombok zowaar koud. Met mijn nieuwe mosgroene surfsuit onder mijn spijkerbroekje en Trut-trui stap ik 5AM sharp mijn splinternieuwe scooter op en rij de zonsopgang tegemoet.

Kippenvel

In tegenstelling tot alle wegen in Bali (ongeacht welk tijdstip) rijdt er niemand op de grote highway richting Oost Lombok waardoor onze colone nogal indrukwekkend is op de lichtloze kronkelweggetjes. Een blik richting de hemel doet me bijna ademloos stoppen om de schoonheid van de duizenden sterren te aanschouwen, maar ik mag niet achterop raken. Ik heb geen idee welke kant ik op moet en bovendien wacht de zonsopgang niet op ons. Pas als we de overharde, stoffige weg richting Gerupuk inslaan komen we de eerste locals tegen die in het donker onderweg zijn naar hun eerste baantje van de dag. Adam is inmiddels vaste klant bij surfers Zi en Addy die speciaal voor ons op dit vroege tijdstip (met moeite, dat kan ik zien) hun bed uit zijn gekomen om ons naar The Inside te brengen. Het is vreemd om in het donker mijn 50+ op mijn schouders te smeren, maar ik weet dat ik het binnen een uurtje hard nodig zal hebben. Als de lucht tijdens onze boottocht langzaam van paars naar rood kleurt en vervolgens roze en oranje toont weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt om deze ochtend vroeg op pad te gaan. Wat. Een. Uitzicht. Terwijl ik met mijn rechter hand op mijn surfplank dit wonder der natuur aanschouw kan ik alleen maar denken aan de inmiddels beroemde woorden die mijn opa vaak uitspreekt als hij geniet van natuur, zon of een stad: “Wie heb ‘et?”.

img_9098.jpg

Lombok

Sunrise surfing staat vanaf nu in mijn top 3 mooiste momenten hier in Indonesië. Ik teer nog uren op de indrukken die ik iedere ochtend weer tot me neem. Vreemd dat Lombok mij nooit getrokken heeft, want man, wat een mooi stukje ongerept Indo is dit. Het is hier veel minder druk, het eiland heeft intieme dorpjes en bescheiden barretjes. Ik verblijf in Pipes Hostel en het is, evenals Lay Day, een plek waar families ontstaan. Naast Adam ontmoet ik de Duitse Sven, Ida en Makena, de Amerikaanse Jon en Eric uit Zweden. Samen met deze pipes crew maak ik verschillende surftrips en bezoek ik Tanjung Aan Beach: meer Bounty dan op Lombok zal het niet worden gok ik zo. Als we op een heldere avond besluiten een bonfire te maken op het hoogste puntje van Bukit Bongo kan ik mijn geluk niet op. Het is een flink stuk omhoog lopen en van mijn schoongedouchte lijf is nog maar weinig over, maar als we deze avond van ons zelfgesprokkelde hout een gezellig kampvuurtje maken voel ik me de gelukkigste mens op aard. Onze groep is inmiddels 25 man sterk en te midden van flesjes Bintang en zakken Casava Chips vullen we de avond met mooie gesprekken en dansjes rond ons vuur. Na 3 nachten Pipes dwing ik mijzelf even verder te denken dan slechts 24 uur en kom tot de conclusie dat ik nog twee weken heb totdat ik in Jakarta moet zijn voor mijn vlucht naar Sydney. Drew blijft als eeuwige nomaad de komende twee weken in Kuta en, hoe zeer ik deze plek ook lief heb, dat is gewoonweg zonde van mijn schaarse dagen in dit te mooie land. Ik ben momenteel zó dicht bij de Gili’s en mijn aandacht wordt getrokken door Makena die over twee dagen naar de eilanden vertrekt om met Schildpadden te snorkelen. Dat klinkt toch wel heel erg tof en dus besluit ik mee te gaan om deze ervaring van mijn lijstje te strepen.

img_9125.jpg

img_9134.jpg

img_9107.jpg

img_9200-1.jpg

Inboedel avontuur

Vanaf Kuta zijn de Gili’s niet bepaald dichtbij. Het kost een heuvelige autorit van twee uur en een van de vervelendste boottochttochten die ik ooit heb mee gemaakt. De public boot naar Gili is een gebladderde houten boot van zo’n 20 meter lang en ik gok 2,5 meter breed. Hierin gaan 42 mensen, mánden vol voedselvoorraad en andere onmogelijke objecten die de Gili bewoners op dat moment nodig hebben. Zo zit ik deze ochtend met mijn 16 kg backpack en medium-large daypack gepropt tussen de zeikant van de boot en een enorme houten kledingkast. Naast dat het extreem oncomfortabel is, voelt het ook niet erg veilig aangezien onze boot in stilstand een flink aantal graden naar rechts heilt. In de 20 minuten die het kost om naar Gili Air te varen schommelt de boot continu van iets naar links naar extreem rechts. Halverwege beginnen zelfs de locals te gillen en ik ben er na een plons water in mijn nek echt helemaal klaar mee. Opgelucht graaf ik na aankomst mijn tenen in het witte zand van Gili Air en hijs ik, enigzins shaky, mijn boedel weer op mijn rug. Dit nooit meer, dank u vriendelijk.

img_9151.jpg

Gili’s

Air is klein. Zo klein dat we in 20 minuten van het kleine haventje naar ons hostel aan de compleet andere kant van het eiland kunnen lopen. Klein, gemoedelijk en knus – het zijn de gedachten die door me heen gaan als ik tijdens het lopen de vele homestays bekijk en fietsende mensen ontwijk. Het eiland is vrij van scooters en honden, hier zijn er slechts fietsen, paard-en-wagens en heel veel kittens. Begadang Hostel is werkelijk prachtig en zit vol met een tikkie alternatieve mensen. Strand is slechts een paar meter verwijderd en het eiland zit vol leuke boetiekjes en restaurantjes. In de vier dagen die ik op het eiland ben spook ik weinig meer uit dan een beetje lezen, op het strand slapen en yoga. Daar is Air ook voor bedoeld, dus daar kwam ik voor. Op dag 3 switch ik van mijn hostel bed naar een kingsize one in een knusse homestay (goedkoper dan het hostel, 7 euries per nacht) en vertrek ik iets eerder dan gepland spontaan met een groep mee voor een snorkeltocht. Alhoewel ik wist dat ik met schildpadden wilde zwemmen deze dag, ben ik toch in al het ge-relax (man, man, man, wat zwaar) vergeten mijn TomTom action cam op te laden. Super stom, want het heeft me slechts één kiekje van een turtle op geleverd maar wel de volle ervaring zónder dat ik continu door een lens kijk. 4 uur lang vaar ik samen met Makena en Julian de Gili’s rond op zoek naar schildpadden en onderwater schatten. Ik spot er een stuk of 8, ontzettend indrukwekkend om slechts op een metee afstand te zwemmen van deze mooie dieren. Er gaat werkelijk niets boven de semi koele bries op het dak van een speedboot met de zon op je schouders. Zalig, i could do this for dáys. We vullen nog een etmaal met uitzonderlijk gechil en sunset koekeloeren voordat we besluiten om één dagje Gili Trawangan te bekijken. Het kost een (dit keer) comfortabele 20 minuten om via Meno naar T te varen waar we onze homestay dicht bij de haven vinden. T is het grote “party paradijs” van de drie Gili’s, maar door het laagseizoen is het enigszins vergane glorie. Lege bars tekenen de hoofdstraat en de stranden zijn door een overheidsingreep gevuld met puin van gesloopte strandtenten. In de toekomst biedt het eindelijk weer vrij uitzicht voor eiland bewoners, maar nu is het vooral heel rommelig en extreem ongezellig. We gaan wat winkels af en eten Nasi Tjampur bij Waroengs waar ze geen woord Engels kunnen: inmiddels kom ik met losse woorden en een glimlach een aardig eind. We hebben het prima op het mini eiland, maar echt de moeite waard vind ik de Gili’s uiteindelijk niet.

img_9173.jpg

img_9188.jpg

img_9203.jpg

And so fort

Na Gili T heb ik nog 8 dagen tot mijn vlucht naar Sydney en dus is het time to move. Lion Air bleek een prima maatschappij voor de 25 minuten Denpasar – Praya Lombok, dus dan moet 55 minuten Praya Lombok – Surabaya ook wel lukken, gok ik zo. Een nieuw eiland met een andere vibe, ik ben benieuwd naar Java en de schijnbaar mooie cultuur en steden. Goodbye beach, hello big city life!

2 Comments

  • wil

    maart 15, 2017 at 7:57 am

    goodmorning… kopje koffie, sigaartje, poes op schoot en wachten op de pianostemmer, perfect timing om weer even te genieten van je avontuur en een klein beetje mee te genieten…

    big hug. . .

    Beantwoorden
  • Gerard Strootman

    maart 15, 2017 at 11:02 pm

    Lieve Marieke,
    Zoals je het eerste deel van je wereldreis in woord en beeld afsluit kan ik niet anders zeggen dan dat het een prachtig meeslepend reisverslag wordt waarin je al je talenten van schrijven, organiseren, improviseren, relativeren en fotograferen ondubbelzinnig aan de dag legt..!
    Dat je alles lardeert met die schitterende tot de verbeelding sprekende foto’s maakt het lezen nóg leuker!
    Wij hebben heel veel bewondering hoe je de dingen benadert en omschrijft kortom , wij zien weer uit naar de volgende aflevering!
    Groetjes en liefs,
    O & O.

    Beantwoorden

Geef een reactie