Winters paradijs

In april begint het weer langzaam om te slaan. Bewolkte dagen voelen kouder aan dan voorheen en soms regent het onophoudelijk dagen lang. Het mooie aan Nieuw Zeeland is wel dat zodra er wel een dag is met strak blauwe lucht en fel zonnetje, de temperaturen meteen weer tot in de 20 stijgen. We organiseren een werk uitje en dus eten we met een enorme groep bij Little High, poolen we in Rock Pool en doen we een klein dansje in Stranges Lane. Een paar dagen later is het Pasen en neem ik, tot ongenoegen van mijn baas, een lang weekend vrij om mee te gaan Te Whenua. Het is kouder aan de westkust maar de trip en de plek nog altijd even mooi. Helaas kampen we door het aanhoudende warme weer (hier merken we ook de effecten van Global Warming) met een rattenplaag. Gelukkig slapen Luke en ik beneden voor het knapperende vuurtje, maar zo nu en dan horen we Jo vanaf de slaapkamer op zolder gillen dat ze er weer eentje hoort rennen. We genieten een paar dagen van de stilte en het uitzicht en keren op tijd terug voor hoog bezoek uit Nederland.

Mijn eerste officiële familiebezoek en ik vind het fantastisch! Frans en Marijke zijn uit Nederland over en slapen een paar nachtjes in Hillsborough terwijl ze de rest van hun trip plannen. Ik laat ze het huis en Christchurch zien en de hele familie Vos ontvangt ze hartelijk met eten en drankjes. We gaan uit eten bij mijn favoriete zaak en nemen na drie dagen afscheid. Ik blijf achter met twee blokken Old Amsterdam en leuke foto’s.

Mei

In Mei wordt ik opnieuw gevraagd voor een fotoshoot – heel grappig. Mijn collega Kamkameha uit Tahiti is fotograaf en wil graag dat ik model voor hem sta in Hagley park. Een hele dag zijn we zoet en hoewel ik Kameha’s skills waardeer, vind ik de foto’s niet zo mooi. Dat ligt overigens meer aan mijn persoonlijke apearance dan aan zijn talent – ik zie er moe en overwerkt uit, maar dat klopt ook.

Luke’s schouder

Aanvankelijk had ik halverwege mei een trip naar de west coast gepland waarbij Luke en ik samen in een luxe Canopy Camping huisje zouden slapen, maar de overheid gooit roet in het eten. Luke wordt precies dat weekend ingepland om zijn sleutelbeen te laten repareren en dus ben ik genoodzaakt het weekend een maand op te schuiven. Luke doet er nogal laconiek over, waarschijnlijk omdat dit zijn vierde schouder operatie wordt, maar ik schiet volledig in de zorg rol. Ik koop snoepjes en tijdschriften voor hem en zorg dat het bed lekker schoon is zodat hij rustig een paar dagen kan aansterken. Als ik hem 3 uur nadat ik hem afzette in het ziekenhuis weer ophaal, komt hij rustig de post-op uitlopen en ziet hij eruit alsof er werkelijk niets is gebeurd. Ik vraag zelfs nog aan hem: “did they even do the operation” waarop hij lachend zijn knalroze, ingetapete schouder laat zien. Hij waardeert mijn zorgen, maar deze zijn totaal overbodig. Meneer gaat namelijk rustig de dag na zijn operatie alweer vissen en binnen 4 dagen begint al met werken.

Hanmer Springs

Het weekend van mijn verjaardag vertrekken we naar Hanmer Springs; een spa resort op de Lewis Pass. De gehele familie Wilkie (moeder Jo’s kant) heeft een huisje geboekt en samen genieten we een dag in de Hot Pools en spelen we spelletjes. Het voelt als een weekend Centerparks, maar dan met meer ruimte en beter uitzicht. De 19e ontbijten we in het dorpje en doen we een bescheiden bergwandeling. Daarna rijden we op het gemak weer terug naar Christchurch, halen we onze ski-seizoenspas op (!!) en doen we het vooral heel rustig aan.

Nanda

Eind mei vertrek ik dan eindelijk richtig Nanda, mijn achter-nicht die in Taupo op het Noordereiland woont. Ik heb Nanda al een jaar niet gezien en onder het mom van familie-quality-time vertrek ik een lang weekend naar Lake Taupo. Het is heel mooi weer in Taupo en dus wandelen we veel, gaan we wijntjes doen bij de buren en bezoeken we wat hotspots in de omgeving. Het is heel verfrissend om weer even plat Nederlands de lullen en het is erg prettig het eens even goed over het leven als Nederlander in Nieuw-Zeeland te hebben – iets waar Nanda natuurlijk als geen ander ervaring mee heeft. Het helpt me om een en ander in perspectief te zetten. De dag van mijn vertrek wordt mijn vlucht gecanceld door de mist. Vanaf Taupo vlieg je met een semi-klein propeller vliegtuig en die kunnen nu eenmaal minder hebben dan een gemiddelde Boeing. Ik kom in de klem met mijn werk, maar gelukkig word ik binnen 12 uur omgeboekt en sta ik een shift later gewoon op de werkvloer bij Fiddlesticks.

Juni

3 juni is het dan zover: al sinds de eerste keer dat ik Nieuw Zeeland was (april 2017) wilde ik een keer Canopy Camping boeken. Het is een website die luxueuze huisjes en tenten aanbiedt door heel Nieuw Zeeland. Zo heb je bijvoorbeeld een koepeltent met hoogpolig tapijt, een king size bed en volledige keuken midden in een verlaten landschap met uitzicht op zee. Douchen doe je dan buiten, maar wel onder een warme regendouche terwijl je de sterrenhemel bewonderd. Het mag wat kosten, maar dan heb je wel wat. Mijn oog was gevallen op The Fox Hut (heel toepasselijk): een tiny house bij Punakaiki met een hout gestookt bubbelbad voor de deur, gesitueerd op een klif aan de westkust van het Zuidereiland. De rit ernaar toe is al boven verwachting. De dag ervoor heeft het voor het eerst dit jaar gesneeuwd en dus is Arthurs Pass volledig wit terwijl de lucht strak blauw is. Massa’s mensen trekken naar de Pass om sneeuw gevechten te houden en foto’s te maken; het is geweldig om te zien hoe Kiwi’s hun eigen land waarderen. Zodra we dichter bij de west kust komen verdwijnt te sneeuw en maakt plaats voor het tropische groen. Na een rit van 8 uur komen we aan bij de Fox Hut en deze voldoet volledig aan onze verwachting. Het is een plek zoals je het zelf zou willen hebben. Klein maar fijn, vol luxe en mooie details. Het uitzicht is adembenemend en we stoken dankbaar het houtoventje op dat ons huisje binnen verwarmt. We koken, spelen spelletjes en kletsen. Het voelt alsof we helemaal alleen op de wereld zijn hier op het randje van de west kust. Midden in de eerste nacht open ik mijn ogen en zie ik door het glazen dak miljoenen sterren. Beneden aan de klif hoor ik de zee ruw rammen en naast me ligt Luke. Een groot geluksmoment daar in ons kleine huisje.

Mahinapua

De dag erna gaan we vissen op Lake Mahinapua; het meer waar we twee jaar geleden onze trip door Nieuw Zeeland startten. Het is volledig wind stil, strak blauw en fris. We vangen deze middag geen enkele vis, maar lunchen als enige midden op dit prachtige heldere meer omringd door bergen en natuur. We genieten nog een nacht van ons luxe huisje bij het knapperende vuurtje maar helaas zonder de hot tub. Door de sterke wind krijgen we het vuur niet aan en vertrekken we de dag erna zonder gebruik gemaakt te hebben van ons badje. Het regent inmiddels pijpenstelen en kunnen we niets anders dan in de auto zitten, op weg naar huis. We stoppen voor een biertje en wat eten in Monteith’s Brewery, Greymouth. Als we vervolgens onze tocht door het barre weer voortzetten worden we na 3 uur halverwege de Pass staande gehouden. De regen verandert halverwege het eiland in sneeuw en dus is Arthurs Pass onbegaanbaar voor ons met de boot op aanhanger. We zijn genoodzaakt terug te keren naar Greymouth en de Lewis Pass te pakken. We verliezen zo’n 4 uur van onze dag, maar zijn uiteindelijk om 22:00 netjes en uitgeput thuis.

Mt Hutt

Een paar dagen na onze trip reis ik voor het eerst af naar Mt Hutt: het ski resort op zo’n anderhalf à twee uur rijden van huis. Ik heb een seizoenspas gekocht en kan dus, wanneer ik wil snowboarden. Hoewel ik vanaf thuis de bergen kan zien, is het nog een kleine en spannende reis naar de piste. Vanaf skidorpje Methven is het nog zo’n half uur de berg op en voor ons Europeanen is dit stuk nogal… bijzonder. Niet alleen gaat de weg erg stijl omhoog, de weg is onverhard, smal en er zijn 90% van de route géén barrières. Als je dus niet goed op let en als een gek de berg op rijd, donder je rustig het hele end weer naar beneden. Gelukkig is Luke een goede chauffeur en brengt hij ons netjes tot aan de lift. Mt Hutt is klein maar fijn. Ik ben verwend met grote ski ressorts vol liften en North and East sides, maar in Nieuw Zeeland zijn “ski fields” niet wijd en telt het gemiddeld  2 tot 6 stoeltjes liften. De eerste afdaling is een beetje wennen, maar in totaal baarden we de pistes zo’n tien keer van boven naar beneden. Day well spent.

Juli

Dat brengt me tot vandaag: zo’n paar dagen nadat ik weer thuis ben van een 4 weekse “zomervakantie in Nederland”. De winter werd me toch wat te koud en bovendien had ik een goede reden om naar huis te gaan. Mijn vadertje is 9 July getrouwd en daarbij was ik zijn getuige. Daarnaast was ik wel weer toe aan knuffels van mijn familie, koffie en prosecco met Hester en Christel en plakjes extra belegen van de Albert Heijn. Kort voor dat ik weg ben gegaan, heb ik mijn baan opgezegd onder het mom: ik wil het anders. Ik ben niet naar Nieuw Zeeland vertrokken om me te pletter te werken, maar om te genieten van al het moois en bovendien van Luke. En dat ging niet met een 50-urige werkweek die zich in weekenden en avonden afspeelde. Wat dan nu? Dat weet ik nog even niet. Eerst maar eens samen verhuizen…

4 Comments

  • Astrid

    augustus 14, 2019 at 7:02 am

    Hee lie é Mariek. Wat leuk om je weer te horen. Je verhalen zijn heerlijk te lezen. Alsof ik over je schouder meekijk en meereis. Wat een prachtige ervaringen doe je daar op en wat heerlijk te lezen hoe gelukkig je bent met Luke en dat zo een stadsmeisje als jij gewoon een echt natuurmens is. Blote voeten, in middle of nowhere en een zijn met de natuur. Geweldig! Lieve marieke mooie tijden voor je en succes en wijsheid hoe verder. En blijf vooral schrijven xxx lieve groet Astrid

    Beantwoorden
    • Marie

      augustus 14, 2019 at 7:19 am

      Hoi As! Thanks voor je leuke berichtje, heel leuk om te lezen dat mijn verhalen zo goed ontvangen wordt. Het is lang stil geweest, maar met een goede reden liefs uit het frisse Christchurch x

      Beantwoorden

Geef een reactie