Marie vertrekt

Een bekend plingelgeluidje geeft aan dat ik een appje heb ontvangen. Het is Christel, een van mijn beste vriendinnetjes en ze heeft geweldig nieuws. Het is “grote-mensennieuws” en ik besluit, ondanks dat ik net, laat thuis ben vanuit Scheveningen (waar ik werk), dat dit gevierd moet worden en dus skate ik vanaf mijn huis aan de Lombardkade naar Tante Nel waar bier en patat wacht. We praten over haar zaken. Daarna over de mijne en zoals altijd drukt ze een belangrijk punt: “Zeg, als jij in oktober uit je huis wil zijn, heb je nog vier dagen om je huur op te zeggen he..”. Schaapachtig kijk ik haar aan maar weet dat ze gelijk heeft. Oh ja, hoe had ik dat niet kunnen bedenken? Ik was al een paar dagen hyped over het feit dat ik de knoop had doorgehakt om naar Nieuw Zeeland te gaan maar besluiten dat je iets gigantisch gaat doen en daadwerkelijk handelen naar dit besluit zijn twee geheel andere dingen. Dus daar zit ik dan; tussen de truffelmayo en frikandellen me een beetje te realiseren dat ik dus nog maar 4 dagen heb om mijn plan in werking te zetten… Het nieuwe jaar starten in Nieuw-Zeeland, alles hier achter laten – wil ik dit écht?

Een week eerder

Ik geloof dat het eind augustus was dat een van mijn leukste collega’s me belde of ik kip kwam eten in de haven. De zomer van 2018 was heet en dus kwam ik die bewuste middag ’s zomers gekleed en op blote voeten aan geskate, klaar voor een vette (extreem on vegetarische) hap. Ik had net drie geweldige weken met Luke gespendeerd in Nederland en was redelijk in mineur na zijn vertrek. De warmte, werkstress en indrukken van afgelopen zomermaanden zaten nog vers in mijn lijf en besluiteloosheid heerste. Voordat ik de zaak in kon lopen stormde mijn collega naar buiten en riep: “Stap in!” en murmelde iets over kip halen. Ik keek snel naar mijn zanderige voeten, redelijk in de war van zijn directe manier van communiceren, maar een felle “Kom op!” deed me mijn skateboard in de kleine Clio plempen en op de bijrijders stoel zakken. In de 10 minuten durende rit naar de poelier vertelde deze beste collega blij dat hij zojuist ontslag had genomen. Niet alleen omdat hij een nieuwe uitdaging zocht, maar bovendien omdat hij samen met zijn gezin zou gaan vertrekken naar Taranaki, New Zealand… Ik zat perplex. Naast blijdschap en bewondering voor zijn keuze voelde ik ook een stomme emotie: namelijk jaloezie. Want wat hij zou gaan doen, dat wilde ik eigenlijk ook maar durfde de stap vooralsnog niet te zetten.
Dat moment in die Clio was voor mij een keerpunt en besloot: het is nu of anders ga ik nooit. Een paar dagen later volgde het gesprek met Christel waarna ik meteen mijn heb vader gebeld met de boodschap dat ik langs wilde komen om álles op tafel te leggen en een plan te maken. En dat gebeurde de volgende dag. Tijdens een bijzondere avond met lekker eten en wijn. Ik snap dat het voor een ouder nooit makkelijk kan zijn om te horen dat je kind naar de andere kant van de wereld wil vertrekken, maar het was voor mij ontzettend fijn dat ik al mijn gedachtes en wensen (hoe onrealistisch ook) op tafel kon gooien en zo kon komen tot een haalbaar plan: Ik zou een jaar in Nieuw-Zeeland gaan werken. Niet meteen vanaf November (wat ik aanvankelijk wilde, want ik heb een handje van “ik wil het en ik wil het nú.”) , maar vanaf de start van 2019.

Van besluiten naar handelen

In de 3 dagen na dit gesprek heb ik mijn moeder ingelicht, ben ik langs gegaan om mijn verhaal ook aan haar te vertellen en stuurde ik vervolgens in de nacht van 31 augustus op 1 september het hoge woord eruit: Ik zou per 1 oktober mijn spot in Rotterdam centrum gaan verlaten. En toen was het echt-écht. De eerste stap in mijn enorme kiwi-avontuur was gezet. De rest volgde vanzelf: met knikkende knieën zei ook ik mijn baan bij Hart Beach op, bestelde ik een heuse zeecontainer om daar 28 september mijn hebben en houden in te stapelen, verhuisde ik volgens de wet naar Amstelveen en tel ik nu mijn dagen af tot 27 december.

Working-Holiday

Ik heb mijzelf niet enorm veel tijd gegeven om alles te regelen. In veel “how-to”-video’s geven ze aan dat als je dit wil doen, je zéker een half jaar van te voren moet beginnen met alles regelen. Dat heb ik niet gedaan maar het is me wel allemaal gelukt. In mijn volgende blog “Marie vertrekt: a rough guide to immigrating to New-Zealand” leg ik uit hoe.

4 Comments

Laat een reactie achter op Astrid Mirck Reactie annuleren