• Home
  • /
  • Fiji
  • /
  • White Sandy: The big Manta-Hunt

White Sandy: The big Manta-Hunt

Mijn laatste dag op Long Beach spendeer ik samen met Jason op het strand. Host Chris blijkt helemaal into het Nederlandse (extreem foute) lied “Omlaag” van Gio te zijn, en ik lig helemaal dubbel om big Jase die op blote voeten in het zand zijn houterige dansmoves in de strijd gooit op de bubbeling beat. We zwaaien de eerste shift gasten uit die rond 2:30 PM de grote gele Yasawa flyer richting het noorden nemen en om 4:30 PM mogen wij aan boord richting het zuiden. Mijn volgende bestemming wordt het veel besproken White Sandy – er gaan horrorverhalen rond over diefstal, onhygiënische dorms en de onbetrouwbare hosts, maar ik laat me niet gek maken. Genieten zal ik, gewoon je verstand een beetje erbij houden. Jason gaat richting Soutth Sea waar ik hem over 2 dagen weer zal ontmoeten, helemaal gezellig!

White Sandy Beach

Het duurt slechts een half uurtje voor ik bij mijn volgende bestemming ben. Ik spendeer de 30 minuten op het bovenste dek aan de voorkant van de boot. Ik zit er in de wind en in de zon, heerlijk. Ik ben lekker verwaaid als ik uiteindelijk, net als bij Long beach, in het kleine bootje over stap die me naar het resort zal brengen. Ik zit naast de blonde Lara uit Zwitserland en we raken meteen aan de praat. Als we samen met de rest van de nieuwe gasten het strand op lopen worden we toegezongen door onze nieuwe hosts. We krijgen een korte briefing en worden vervolgens naar onze dorm gebracht. Alles ziet er dikke prima uit, alleen heeft de kamer slechts 2 kleine ramen en geen ventilator of iets dergelijks. Het zal dus vast een beetje warm worden vanacht. Ach ja, niets om me druk over te maken. Ik sluit mijn tassen af met de cijferslotjes die ik bij me heb en vertrek vervolgens richting het gezamenlijke huisje om te socializen. Zo maak ik nieuwe vrienden Christian en Bridget en samen met Lara vormen we een gezellig kwartet de komende twee dagen.

Manta Ray jacht

Er hangt een cyclone over de pacific ocean. Daar gaan we weer is alles wat ik denk als de wolken de zon over mijn paradijslijke eilandje blokkeert en een fikse wind op steekt. De tropische storm Ella woedt momenteel over New Caledonia en het staartje zal over de noordelijke eilandjes van Fiji zwaaien. Vrij weinig dat ik eraan kan doen en dus ga ik na een prima maal gerust slapen. Als ik wakker word regent het en de lucht is grauw, grijs. Ik wil heel graag Manta Rays zien, maar heb er door het weer een hard hoofd in. Tijdens het ontbijt wijst Bridget me op het feit dat, áls het morgen mooi weer is, we sowieso in de zon willen liggen. Dus dan kunnen we net zo goed op Manta jacht gaan vandaag – “i mean, what else would we do today?”. En dus besluit ik op de valreep toch de boot in te stappen richting Manta Ray Bay. De regen snijdt in mijn gezicht als onze boot vaart maakt richting de baai en om me heen zie ik vertrokken gezichten terwijl alles en iedereen langzaam doordrenkt wordt. Als we bij Manta Ray Bay aankomen zie ik dat de stroming sterk is en de golven redelijk choppy. De laatste groep die hier Manta Rays heeft gespot was die van Jason, een week geleden. Het seizoen is nét begonnen en dus is de kans klein dat we er een zien, maar we houden moed. Het eerste uur wachten we voornamelijk in de boot terwijl onze host in de baai rond zwemt op zoek naar de enorme rog. We zwemmen ook zelf twee keer met de stroming mee en genieten van al het mooie koraal dat hier te vinden is. Christian en ik dwalen wat af van de groep en spotten ineens een meter lange reefshark. In eerste instantie schrik ik me te pletter, ik bedoel, DAAR ZWEMT EEN HAAI! Als ik boven kom om adem te halen en “Oh my god, a shark!” roep, schrikt ook de rest van de groep. Maar meteen stel ik mezelf en hen gerust door te vertellen dat reefsharks redelijk harmless zijn, denk ik… We zien tientallen zeesterren en visjes, maar er is geen Manta te bekennen. Teleurgesteld klimmen we de boot weer in en in stilte dobberen we rond in de baai. Na tien minuten is de moed in onze schoenen gezakt, maar dan ineens roept onze host “THERE IT IS!!!”. Meteen staan we allemaal op, waardoor de boot schommelt en we er bijna allemaal uit vallen. Nadat ik mijn evenwicht heb gevonden kijk ik in de richting van Christian’s wijsvinger en dan ineens zie ik het: een enorme witte vlek in het water, en ik bedoel écht heel groot. Ik schrik er gewoon van, zo enorm lijkt het beest. Onze host duikt in het water en schreeuwt na 10 seconden “come quick and see!” – helemaal shit, want ik heb al mijn snorkelgear uit gedaan. Ik doe er te lang over om alles weer aan te trekken en dus, als ik eenmaal het water in spring, is de Ray natuurlijk nergens meer te bekennen… Bridget heeft het wel gezien. We klimmen de boot weer in en ik baal! Ik had alles aan moeten houden! Onze host zegt nog één keer de baai op te varen om te zoeken, “be prepared”. En dus houd ik mijn flippers en bril aan en neem ik plaats op de rand van de boot. Allemaal turen we de baai af voor iets groots wits, maar de eerste paar minuten zien we niets. Ik kijk naar beneden, direct naast de boot en ineens kleurt het water op die plek wit. “HEY” schreeuw ik uit terwijl ik wijs en inderdaad, de Manta zwemt hier direct naast me! Meteen laat ik mijzelf achter over vallen en tuur de zee in. Daar zwemt ‘ie, een FRIGGIN MANTA RAY!! Ik kom boven om op adem te komen en roep als een klein kind. “it’s here, oh my god, a manta ray, a manta ray!!” Ik volg de enorme rog terwijl hij koprollen maakt in het water. Ineens lijkt het alsof hij op me af zwemt maar dan duikt hij achterover de diepte weer in. Hij danst en ik ben perplex. Ik vind het prachtig, zo machtig. Na tien minuten vertrekt het enorme dier en klimmen we allemaal met een enorme glimlach de boot weer in. “You should have seen your face!” is wat ik van Chris, Lara en Bridget hoor – blijkbaar was ik nogal hyper en blij, maar serieus, wie zou dat niet zijn? Voldaan vertrekken we terug naar Long Beach. Vandaag zag ik gewoon een friggin’ Manta Ray… !



Taart en een dansje

Green betere manier om je verjaardag te vieren, volgens mij: Christian is vandaag jarig en blaast 30 kaarsjes uit. Ik ben over 2 weken aan de beurt en dus besluit ik hem na ons Manta avontuur te behandelen zoals ik dat ook graag zelf zou willen. Ik bekokstoof voor het diner samen met onze hosts een kleine verrassing in de vorm van een taart. Deze zullen ze voor het toetje serveren en er zijn genoeg leden in de familie die daarbij beschikbaar zijn een “Happy Birthday” op de gitaar te spelen. Na het hoofdgerecht (vega curry – erg lekker) word ik ongeduldig en dus loop ik de keuken in om te zien hoe ver de dames zijn. Ze leggen net de laatste hand aan een enorme vierkante taart met een felgroene frosting, echt zo lief. De dames zijn wat verlegen en dus krijg ik de opdracht de 30 gasten de mond te snoeren en het verjaardagslied in te zetten. Na de afgelopen maanden deins ik alles behalve terug voor het spreken in het openbaar en dus trek ik zonder moeite mijn mond open deze avond. Het is een succes, Christian is mega verrast en bedankt me wel 5 keer. Kleine moeite, grote impact. Na het toetje vragen onze hosts hen te vergezellen op het strand waar ze een show voor ons zullen op voeren. De “storm” is weg gewaaid en dus is er een hemel vol sterren en een warm briesje. In sarongs en op blote voeten dansen ze vervolgens een uur op verschillende Fijan liedjes en uiteindelijk wordt ons gevraagd mee te doen. Zo eindig ik deze prachtdag samen met mijn drie nieuwe vrienden op blote voeten, in het zand van dit paradijslijke Fiji strand met (jawel) de volle maan boven onze hoofden. Wat een rijkdom.

3 Comments

  • Marijke Strootman

    juni 27, 2017 at 7:04 pm

    Oh Marieke, wat ontzettend gaaf is dat: zwemmen met een Mantarog ! We hebben dat in Indonesië niet gedaan en dat vind ik nog steeds echt jammer. Aan de andere kant: je moet maar net het geluk hebben dat hij er is! En dat geluk had je. Supertof, zoals heel jouw reis. Ik ben even kwijt hoe lang je nog wegblijft. Hoog tijd om al je avonturen te lezen! Have fun!!! xxx Marijke

    Beantwoorden
    • Marie

      juni 28, 2017 at 11:16 am

      Nou Marijk, ik zit – as we speak – op London Heathrow. Ik ben over een paar uur thuis!!! Zo gek. Maar mijn verhalen blijven komen, want ik loop een beetje achter. Fiji was echt het éinde , zo mooi! Echt honeymoon material. Tot gauw xxxx

      Beantwoorden

Laat een reactie achter op Marijke Strootman Reactie annuleren